_

بوم سفید است و بی روح اما برای یک هنرمند مانند یک ایینه است.

کشم نقشی برای دوستانم ولی کردند خراب دشمنانم به رنگِ عشق، بومم آراستم ولی شد رنگِ غم، بر آسمانم قلم را از میانِ اشک شستم که پنهان ماند دردِ بی‌زبانم اگر نقشم شکست از دستِ آنان هنوزم بوم، باشد هم‌زبانم نماند از هنر جز خاطراتی که جا مانده‌ست بر دیوارِ جانم

خیلی غم انگیزه که آدما،هیچ امیدی بهت ندارن.

_

-

—