و رگ های ابی اش را دسته دسته روی زمین انداخت تا بلند شود از جا و پروازی بی انتها را در ابی بی انتهایه دریا اغاز کند.

—

بازی دستانشان را خوب به یاد داشت پر از حیله و اغواگری...

چشم که از کاغذ شعر برداری / ببینی که عمریست در این کاری

_

زمانی که ترکمان میکنند، میتوانیم بشناسیمشان.

_

_

دمی سیگاره لب‌هایت دمی عشقت، دمی چشمت دمی لعلت، دمی مرگم که رفتی و ز من مانده فقط یادت... فقط یادت...

عاشق نشدم تا غمِ خود را بسرایم اما دلِ عشّاق بدیدم که خون است هر گوشهٔ این شهر، دلی مانده گرفتار هر دیده پر از اشک، غمی سینه‌سوزان من شاعرِ این قصه شدم، قصهٔ مردم کز عشق گذشتند و به یادش بمردند