گاهی رها کردن کسانی که دوستشان داریم، تلخترین تصمیم ممکن است، اما همان تنهایی و عبور، میتواند آغاز رشد و پختهتر شدن باشد.
شاید بعضی رفتنها برای فراموش شدن نباشند؛ برای این باشند که یاد بگیریم روی پای خودمان بایستیم و ادامه بدهیم.
از یه جای به بعد دیگه میپذیری که مشکل از خودته ، زیادی مهربونی،زیاد از حد براشون خوبی ، همیشه کنارشون هستی ،و براشون از خود گذشتگی میکنی ،این یعنی مشکل از قلب خودته تو برای آدمای دوزاری زیادی هستی مشکل از خودته که خودتو درگیر همچین آدمای میکنی :)
بپذیریم یا نپذیریم
آدمی که دوستمون داشته باشه،
نمیتونه ازمون بی خبر بمونه..
نمیتونه پیام نده.!
نمیتونه زنگ نزنه،
حتی اگه بتونه از یه تایمی
نمیتونه دووم بیاره،
اگه دووم اورد یعنی هیچوقت دوستمون نداشته.