تو غلط می‌کنی اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻝ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺒﺮﯼ. ﺳﺮِ ﺧﻮﺩ ﺁﯾﻨﻪ ﺭﺍ ﻏﺮﻕِ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﺒﺮﯼ. ﻣُﺮﺩﻩ‌ﺷﻮﺭِ ﻣﻦِ ﻋﺎﺷﻖ ك ﺗﻮ ﺭﺍ می‌خوﺍﻫﻢ. ﮔﻮﺭِ ﺑﺎﺑﺎﯼِ ﺩﻟﯽ ﺭﺍ ك ﺑﻪ ﺍِﻏﻮﺍ ﺑﺒﺮﯼ. ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺩﺍد اجازه ك کنی ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ ؟ ﺑﻪ ﭼﻪ حقی مثلاً شُهرت ﻟﯿﻼ ﺑﺒﺮﯼ ؟ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍصلاً ﭼﻪ ك مهتابی ﻭ ﻣﻮﯼِ ﺗﻮ ﺑﻠﻨﺪ ؟ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﮔﻔﺘﻪ مرا ﺗﺎ ﺷﺐِ ﯾﻠﺪﺍ ﺑﺒﺮﯼ ؟ ﺑِﺨﻮﺭﺩ ﺗﻮﯼ سرم پیك ﺳﻼﻣﺖ ﺑﺎﺩﺕ. ﺁﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖِ ﺷﺮﺍﺑﯽ ك ﺗﻮ ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮﯼ. کبك کوهی ﺧَﺮﺍﻣﺎﻥ، سر ﺟﺎﯾﺖ بتمرگ. ﻫِﯽ ﻧﺨﻮﺍﻩ ﺍین‌همه صیاد ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ ﺑﺒﺮﯼ. ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎﺭِ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ ك می‌آﯾﯽ ﺩر ﺧﻮﺍﺏ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ پلك نبندﻡ ك ﺑﻪ ﺭؤﯾﺎ ﺑﺒﺮﯼ. ﻟﻌﻨﺘﯽ، ﻋُﻤﺮ مگر ﺍﺯ ﺳﺮِ ﺭﺍﻩ ﺁﻭﺭﺩﻡ ؟ ك همه ﻭﻋﺪﻩﯼ اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺒﺮﯼ ؟ ﺍﯾﻦ غزل ﻣﺎﻝِ ﺗﻮ، ﻭَﺭﺩﺍﺭ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﮔﻢ ﺷﻮ. ﺑﻪ ﺩﺭك با ﺧﻮﺩﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ نبری یا ببری.

شما یادتون نمیاد یه مدت به من میگفتن تبرج می‌کنی

هه

هی وای مگه میشه

مرا هنگام رفتن در بغل کردی و اینکار، دقیقا مثل بسم‌الله یک قصاب میماند.

یه قصاب که بغلمون کنه چی؟ نداریم

_

خب میگم نظرتون چیه بیاید ادمینم بشید؟

کاش میشد می‌تونستم بغلش میکردم ولی خیلی از من دوره آنقدر دور که حتی نمیتونم دستشو بگیرم و باهاش هم قدم بشم تو خیابونا توی کوچه ها ، پاساژا یا هرجای دیگه ، سهم من از داشتن اون شده فقط یه صحفه کوچیک موبایل که گاهی میاد و گاهی حرفی میزنه... اره ؛ من اون رو دارم ولی ندارم . در کنارم هست ولی نیست می‌شنوه حرفامو ولی نمیشنوه صداش تو گوشمه ولی کنارم نیست.

از یک رودخانه دوبار نمیشه گذشت .. خیلی حرف توی این جمله هستا ... یکم فکر کنید؛

خیلی مهمه وقتی که داری با یکی حرف میزنی به حرفت فک میکنه یا به جواب حرفت..!

تقصیر تو نیست.. خودم اجازه دادم از حدت رد بشی