ژول یه بیمار چهل و سه ساله داشت که به این نتیجه رسیده بود که اعضای داخلی بدنش از کار افتادن و خودش مرده ولی هنوز اطرافیانش نمیدونن و همش التماس میکرد که بسوزونن یا دفنش کنن که بدنش بو نگیره. آخرشم چون فکر میکرد مرده که به غذا نیاز نداره انقدر غذا نخورد از گرسنگی مرد.

این بیماری خیلی یهویی میتونه ظاهر بشه مثلا یکی شب بخوابه صبح بیدار بشه حس کنه که روحش از بدنش رفته و دیگه زنده نیست.

دوستان من بعد از اون مردم منتها من مرده ای هستم که بهشت رو همینجا دیده میخورم و مینوشم✨

شوخی های شوهر عمه ای:

یکی از بیمارای کوتارد حموم نمیرفت چون حس میکرد بدنش یه جسد پوسیدست و اگر بهش آب بخوره از هم میپاشه.

هممون یه چنین فردی رو میشناسیم که حموم نمیره:

خب بچه ها همین الان چشماتونو ببندید و یه ظرف ماکارونی رو تصور کنید.

فرمیه یا ساده؟ ته دیگش سیب زمینیه یا خود ماکارونی؟

این ماکارونی میتونه هر طوری باشه ولی در حقیقت شما الان یه ظرف ماکارونی رو تو ذهنتون تصور کردید.

اما افراد مبتلا به این بیماری همچین توانایی رو ندارن و هیچ تصویری تو ذهنشون شکل نمیگیره که بهش اختلال تجسم یا کوری چشم ذهن میگن.

حالا با اینکه این مشکل زندگی فرد رو مختل نمیکنه ولی میتونه باعث بشه بیمار از لذت یه زندگی نرمال محروم بشه. چون این افراد هیچ خاطره تصویری ندارن خواب هم نمی بینن.