دیگه خستم از خاطرات موندگارت <

درحال نوشتن قسمت هفتمم و اینجوری ام که کاشش نرگس تک فرزند نمیشد رضا میرفت ابجیشو میگرفت 💅

هممون باهم شکست عشقی بخوریم

یه فور میزنید ممبر جدید بیاد قسمت جدید داستان رو بزارم؟💅

تورا از او خواستم ؛ قسمت هفتم ⁷ دل تو دلم نبود که بریم حرم ، مثل کبوتری بودم که انگاری از لونه اش دورش کرده بودن ، بال بال میزدم که برسم به حرم ؛ همه چی که حاضر شد با هیئت به سمت حرم حرکت کردیم . از هتل تا حرم خیلی راه نبود . . وارد حرم شدیم و تا چشمم خورد به ضریح چشمام پر از اشک شد . . از ذوق بود ، از غم بود یا از چیز دیگه نمیدونم ولی اشک میریختم و دعای اذن ورود رو زمزمه میکردم ، دلم پر بود از عالم و ادم ، موقع زیارت از اقا خواستم که یه نشونه بهم بده تا بفهمم راهی که میرم درسته .. قرار بود که بعد از زیارت و نماز ساعت ۲ همه جلوی باب الجواد باشن تا حرکت کنیم به سمت هتل ؛ اما من انقدر درگیر دعاها و حاجت خواستنام بودم که ساعت و زمان از دستم در رفته بود ، چشم که باز کردم ساعت ۳ بود و من هم داخل حرم . . شلوغ بود ؛ با سختی و مشقت از جمعیت خارج شدم به سمت باب الجواد و محل مقرر شده رفتم اما خبری نبود ، انگاری یه سطل آب یخ ریخته باشن رو سرم ، وا رفتم و نشستم یه گوشه ای ؛ از دور یه آشنا رو دیدم ، خودش بود رضا بود که به سمتم میومد دروغ چرا قیافه اش برزخ برزخ بود ، نرگس خانوم خراب کردی بدم خراب کردی تا به من رسید گره ابروهاش بیشتر شد و امواج اعصبانیت تو صورتش بیشتر موج زد ، چشمای آرومش دیگه حالا طوفانی بود ، با صدای دورگه ای که از عصبانیت می‌لرزید ولی سعی در کنترلش داشت گفت : کجا بودین؟ هیچ میدونید چقدر همه رو نگران کردین؟ چرا انقدر بی مسئولیتید؟ خانوم جون که از استرس فشارش بالا رفت و مجبور شدند ببرنش هتل. . با شنیدن اینکه خانوم جون حالش بد شده از جام بالا پریدم یعنی چی؟ حالش بده؟ من ، من اصلا نمیخواستم اینجوری بشه ، حواسم پرت شد . . قلبم از بی مهریش آزرده و چشمام پر شده بود و اشک هام خودشون رو به لبه پرتگاه رسونده بودن که روی گونه ام جاری بشن . . با دیدن اشکام یکمی از اخماش باز شد و دست پاچه شد: الان حالشون خوبه ، نگران نباشید از مامانم جویا شدم ، بیاید بریم هتل بدون هیچ حرفی به سمت خروجی رفتیم و از حرم خارج شدیم ، روزه سکوت گرفته بودم و رضا کنارم با فاصله حرکت می‌کرد ، انگار میخواست چیزی بگه ولی هی دست دست میکرد و دست کم آخرش تونست حرف بزنه : ببخشید . _ چیو؟ +یکم پیش خیلی تند رفتم ، عصبانی شدم نباید اونقدر تند باهاتون صحبت می‌کردم، فقط ! فقط نگران شده بودم که نکنه اتفاقی افتاده باشه _ من باید عذرخواهی کنم ، تقصیر من بود که دیر رسیدم و شمارو هم یک ساعت اونجا معطل کردم ، ببخشید + از دستم دلخور نیستید نه؟ لبخندی ساختگی زدم و گفتم : نه ! + ولی چشماتون نمیخنده از حرفش جا خوردم ، هیچوقت کسی به این دقت نکرده بود ، اینکه وقتی میخندیدم چشمام هم میخندیدن و چین میخوردن از خوشحالی ؛ دست تو جیبش کرد و یه تسبیح سبز رنگ بیرون آورد و به سمت من گرفت و گفت : این رو تو سفر قبلیم از یکی از خادم ها هدیه گرفتم ، خیلی برام عزیزه ؛ یه نشونه است برام که از طرف امام رضا رسیده ولی الان دلم میخواد هدیه بدمش به شما . . فقط دیگه دلخور و ناراحت نباشید ! چشمام از ذوق برق میزد و لبخند رو لبم نقش بسته بود چطوری باید بهش میگفتم که این این تسبیح برای من هم نشونه است ، نشونه ای که از امام رضا خواسته بودم و خیلی زود برام فرستادش؟

اون حسی که فکر میکنی مزاحمی 🚮🚮

بیاید سعی کنیم ادمای خوبی برای همدیگه باشیم ؛

بچه ها بهتون گفتم؟ یه دوست از هند پیدا کردم؟

تو را بیشتر دوستت داشتم ، از دریا از آسمان و هر چیزی . . رفتنت مرا از همه چیز متنفر کرد .

بریم قسمت جدید؟

تورا از او خواستم ؛ قسمت هشتم ⁸ . از مشهد که برگشتیم، روزها به شکلی دیگه میگذشت. تسبیح سبز رو گذاشته بودم توی جانمازی که خانوم جون وقتی از مکه اومده بود هدیه داده بود به من . هربار که جانمازم رو باز میکردم تا نماز مرو بخونم ، چشمم به تسبیح می‌افتاد و بعدم حرفای اون روز رضا در یادم تداعی میشد ؛ خندیدن چشمام، ناراحت نبودنم ، دعا و . . این چند روز زمزمه های یواشکی بین مامان و بابا رد و بدل میشد که اصلا معنیشو نمیفهمیدم . یه روز که خونه خانوم جون دعوت بودیم قفل زبون خانوم جون باز شد و منشا زمزمه هارو نمایان کرد خانوم جون نه گذاشت و نه برداشت و یهو پرسید : نرگس میخوای ازدواج کنی مادر؟ قلبم هری ریخت پایین ، لپام گل انداخته بود اروم و با تته پته گفتم : یعنی چی خانوم جون ؟ از دستم خسته شدید؟ میخواید شوهرم بدید؟ خانوم جون نخودی خندید و دستش رو گذاشت رو شونه ام و گفت : نه مادر جون مگه ادم از گل مورد علاقه اش خسته میشه ؟ فقط یکی از اشنا ها میخواست بیاد برای خواستگاری و گفته بود که ما مزه زبونتو بفهمیم البته که مامان بابات همچین موافقم نیستن . به چهره مامان بابا نگاه کردم راست میگفت خانوم جون برق رضایت رو تو چشماشون نمیدیدم . لب تر کردم و گفتم : اخه من هنوز دارم درس میخونم بهشون بگید نه من هنوز نمیخوام ! تو دلم به خودم گفتم : زکی ؛ نرگس خانوم بگو دلم جا دیگه گیره درس چیه اخه . از جام بلند شدم اتاق رو ترک کنم که با جمله خانوم جون خشکم زد _ باشه پس مادر حالا که بلند شدی اون تلفنو بیار به مادر رضا زنگ بزنم بگم گفتی نه مثل جغد سرمو چرخوندم و گفتم : مامان رضا؟ چه ربطی به مامان رضا داره خانوم جون؟ گفتم به خواستگار بگید نه + خب داریم به خواستگار میگیم نه مامان رضا خواسته بود ازت بپرسیم ؛ انگاری یه سطل اب یه بریزن رو سرم وا رفتم . ای اقبالت نرگس تو دقیقه نمیتونی دهنتو به <نه> باز نکنی؟ لبخند مصنوعی ای زدم و گفتم : حالا میخواید تماس نگیرید به هرحال اشناس ، غریبه که بود ، غریب بود آشنا که آشناعه آشناس ، آشنا که غریبه نیست . خودمم نمیدونستم چه چرت و پرتی بهم میبافم ولی انگاری خانوم جون فهمیده بود و تیز شده بود که حرف بکشه از دهنم + انگاری همچین دلتم نمیخواد رضا بیاد خواستگاری . خنده ای کرد و ادامه داد : باشه پس میگم دختر ما راضیه از هول پسر شما افتاده تو دیگ زود بیاید ببریدش خوبه؟ _ نه نه بازم خندید و من از اینکه انقدر بد خودمو لو داده بودم داشتم اب میشدم + خب پس میگم نیاید ببریدش میخوایم نگهش داریم ترشی شه از حرص اسم خانوم جون رو کش دار گفتم که تیر نهایی رو زد و خنده اش بالاتر رفت + بهشون میگیم گل دخترمون رضایت داده به خواستگاری و آشنایی قبوله؟ لبخندی زدم و نوای درون دلم یه ایول الله نثار خانوم جون کرد . دل تو دلم نبود ، انگاری راهی که رفته بودم درست بود ، نذر هام ، دعاهام . اون شب از ذوق نتونستم بخوابم همش در حال فکر کردن بودم که اصلا چی باید بپرسم؟ چی باید بگم ؟ ذوقی که تو دلم بود وصف نشدنی بود

=))))) بچه ها زارا نوشته که من برای مردم شما دعا میکنم . شما در لیست دعای من هستید