هدایت شده از ساخت ایران|حسین مهدیزاده
🔴 جمع بندی بنده تا این لحظه از آتش بس و وقایع پس از آن
26 فروردین 1405
1️⃣ از 2️⃣
1- به طور قطع، جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم به ایران در 10 رمضان که با شهادت قائد امت آغاز شد، با موضع تهاجمی و استراتژی عالی رهبران نظامی در نهایت با کوتاه نیامدن ایران و عملیاتی شدن راهبرد «وحده الساحات» در زمانی حدود یک ماه به پایان رسید.
2- اما با بسته شدن تنگه هرمز از همان روز اول جنگ توسط ایران، ایران جنگ را از حالت دفاعی به حالت تهاجمی وارد کرد و در ضمن دفاع، به مزیت غرب حمله کرد، یعنی رهبری بر دریاها از طریق رهبری تنگه های اصلی. این یک جنگ جدید است که مختصات آن بسیار متفاوت از تجربه ای است که ما در جنگهایی داشتیم که همه کمانها در آن رو به رژیم در کنار مدیترانه و در غرب ایران داشت. تصویرهای ذهنی ما از جنگ پس از انقلاب همیشه رو به غرب بوده ولی تصویر جنگ از جنوب شرق و شرق، تصویری است که ما برای ما مردم تا حد زیادی نامانوس است.
3- این اول نبرد تهاجمی نظامی ما با دنیای پیرامون مان پس از انقلاب و حتی شاید بتوان گفت پس از نادرشاه افشار است! لذا طبیعی است که همانطور که آمریکا و رژیم برای حمله به ایران مقدمه چینی و مذاکرات ظاهری فراوانی می کردند تا بالاخره ظرفیت نبرد در میدان مهیا شود، ما هم بالا و پایین های متفاوت و جدیدی را انجام دهیم تا بتوانیم جنگی پیروز ایجاد کنیم.
نیرو جبهه ای گفتمان فرهنگی انقلاب همانطور که سالها با تصور جنگ 8 ساله با عراق به جنگ نگاه می کرد و تا تازیانه جنگ 12 روزه به صورتش نخورد، معنای تغییر در ماهیت جنگ را نفهمید، الان هم هنوز در ذهنیت برجام و جنگ 12 روزه است و باید روایت خود را بروز کند.
تا اینجا میدان از خیابان و مردم جلوتر است و ما باید خودمان را به میدان برسانیم.
4- اما در نیمه شب سه شنبه مدیریت رسانه ای داخلی، به یکباره خط پیروزی و خاتمه جنگ را آغاز کرد در حالی که آنچه مردم می دیدند، فقط یک مذاکره بود. مذاکره ای که از اول دهه هشتاد یک بلاتکلیفی و یک اضطراب خانمان سوز برای امنیت شغلی و مالی جامعه بوده و در دو جنگ اخیر هم در میانه آن رهبران کشور به شهادت رسیده اند. به لحاظ دانش روان شناسی و مدیریت رسانه این خط به طور فاجعه باری اشتباه بود. جامعه ما در جنگ اخیر به نقطه ای رسیده بود که حاضر بود هزینه های جنگ را بدهد اما به اضطراب مذاکره باز نگردد. اما تحکم رسانه ای بر خط پیروزی، به اعتماد و آرامش روانی اقشار مختلف جامعه لطمه زد. لطمه ای که به گفته بعضی روان شناسان، اصل ضررش را در لحظه آغاز جنگ بعدی که به اذعان نظامیان قریب الوقوع هم هست را نشان خواهد داد و ممکن است در بخشی از دغدغه مندان -چه مردم عادی و چه انقلابی ها- به فروپاشی ذهنی و عاطفی در عمق روان آنها منتهی شود. لذا این این حیث واقعا ما با یک فاجعه در حکمرانی مواجه بودیم.
میدانیم که مسئولین فرهنگی در این جنگ از توییت های سفارت خانه ها تا ساختن انیمیشن و انیمه فراتر از انتظار در فضای بین المللی ظاهر شده اند، اما در فضای مدیریت داخلی پیام در یک لحظه یک فاجعه کامل به بار آورده اند. به هر حال این ناشی گری ها در بهترین های جهان هم متصور است، اما عدم تلاش برای اصلاح اصلا قابل دفاع نیست.
اینجا هم مسئولین دیوانی و رسانه ای یک عقب ماندگی بزرگ نسبت به مردم پیدا کردند.
🔖 قسمت دوم
✍️ حسین مهدیزاده
🆔 @social_theory