روشنای من!
حبیبکم، دلبرانه هایت آرامش فزونی بهم میدهد
و
قلم زدن در این فضا را دلنشین تر میکند
...
عاشق شیدای روشنای شور راه :-)
تو فکر تصمیمات جدیدم
و تنها کمک دور و بری هام الان واسم اینه که اجازه بدن فقط
تو یه خلوت دنج کتابمو بخونم تا به جواب ذهنم برسم
جدی چه امیدی داریم واسه ی زنده موندن؟
چند روز پیش رفتیم خونه ای که نی نی داشتن خیلیییی کوچولووو بود
یه لحظه تمام سلولام جا زدن!
روشنا!
جدی چه امیدی داریم واسه ی زنده موندن؟ چند روز پیش رفتیم خونه ای که نی نی داشتن خیلیییی کوچولووو بو
+يعني قراره این بچه هم کم کم و آروم و پیوسته ثانیه به ثانیه لحظه به لحظه رو بگذرونه، یه گوشه بیفته و فقط به در و دیوار نگا کنه تاااااااا
بزرگ شه؟! و بعد اون موقع شاید کاری کنه
خیلی وحشتناکه پس منم یه روز همینقدر ذره ذره بزرگ شدم
حالا اگه پشت سرمو نگاه کردم و دیدم راه زیادی اومدم هیچی
قراره که واقعا همینقدر راه با سختی های دوچندانُ طی کنم؟