شاید فکر کنین الکی حساس شدم
این لعنتی یه پیام میده تن و بدنم میلرزه
کافیه بهش پیام بدم تا جواب بده مغزم کلی اورثینک میکنه
بدتر از اون؟
این احمق حتی باعث شد از زنگ گوشیم بترسم، زنگ میخوره میترسم ( زنگ گوشیم آهنگ مورد علاقم بود حاضر نبودم هیچوقت عوضش کنم )
مجبور شدم زنگشو عوض کنم
بعد میدونین چی جالبه؟
همیشه اینا رو تو فیلما دیدم
هیچوقت آدم حس نمیکنه تو واقعیت پیش بیاد و چیزی مثل اینو تجربه کنه
مثل همین سریال teach you a lesson
بعد یهو دیدم یعنی چی؟ این چه بلاییه تو زندگیم اومده؟
من که برام مهم نیست گوشیم زنگ بخوره، نه حساسم نه توجهی به این چیزا دارم اینطوری شدم
مگه میشه آدم ناخودآگاه از زنگ گوشیش بترسه؟
بین سایکوپث و سوشالپث، کدوم یکی قاتل خطرناک تریه؟
سایکوپث ها.
اصولا سایکوپث ها، خونسرد و آروم ترن و در نگاه اول شاید نشه تشخیص داد که قاتل و خطرناکن و خودشونو با جامعه وفق میدن. برای همین برنامه ریزی شده و هدفمند دست به قتل میزنن. و درجه ی خشونت بیشتری دارن.
مثل تد باندی.
اما سوشالپث ها، تکانشی و در اثر عصبانیت دست به قتل میزنن. ممکنه ناگهانی و بی هدف دیگران رو به قتل برسونن، و مثل سایکوپث ها هدفمند نیستن.
برای همین، با اینکه میزان قتل توی سوشالپث ها بیشتره، اما درجه ی خشونت و خطرناک بودن در سایکوپث ها بیشتره.
آیا ریشه در کودکی داره؟
برای هر دو مورد، هم ژن ها میتونن اثر داشته باشن هم محیط و دوران کودکی.
یه جمله ی جالب گفت « ژن ها اسلحه رو میدن، محیط ماشه رو میکشه. »
اما میشه گفت سایکوپث ها بیشتر در ارتباط با ژن ها دیده شده و ذاتی هست، اما محیط کودکی بیشتر در سوشالپث ها اثر داره.
ریسک فاکتور هایی در دوران کودکی که توی سایکوپث و سوشالپث ها رایج تر بودن ( البته، مشخصا همه با این مشکلات تبدیل به قاتل نمیشن، اما خب... بیشتر در قاتل ها دیده شده که توی کودکی این موارد رو تجربه کردن ):
اولیش، سواستفاده و خشونت در کودکی، چه فیزیکی، چه روحی روانی.
دومی، بی توجهی. که خیلی رایج نیست، اما مهمه. چون بچه یاد نمیگیره چطور ارتباط برقرار کنه و احساساتش مختل میشن.
سومی، فضای خانواده. مثل اعتیاد، دعوای شدید، تغییر زیاد مدرسه و خونه.
چهارمی، آسیب های مغزی، مثل ضربه به سر.
