خب این اسمش چیه؟ من به کی بگم حسابشو برسه؟

بعد میدونین چی جالبه؟ همیشه اینا رو تو فیلما دیدم هیچوقت آدم حس نمیکنه تو واقعیت پیش بیاد و چیزی مثل اینو تجربه کنه مثل همین سریال teach you a lesson بعد یهو دیدم یعنی چی؟ این چه بلاییه تو زندگیم اومده؟ من که برام مهم نیست گوشیم زنگ بخوره، نه حساسم نه توجهی به این چیزا دارم اینطوری شدم مگه میشه آدم ناخودآگاه از زنگ گوشیش بترسه؟

اینم تجربه کردیم خب زندگی نقشه‌ی بعدیت چیه؟

اعصابم خورده اینجا رو پیام بارون کردم...

در مورد یه موضوع جالب با جی پی تی صحبت کردم

بین سایکوپث و سوشال‌پث، کدوم یکی قاتل خطرناک تریه؟ سایکوپث ها. اصولا سایکوپث ها، خونسرد و آروم ترن و در نگاه اول شاید نشه تشخیص داد که قاتل و خطرناکن و خودشونو با جامعه وفق میدن. برای همین برنامه ریزی شده و هدفمند دست به قتل میزنن. و درجه ی خشونت بیشتری دارن. مثل تد باندی. اما سوشال‌پث ها، تکانشی و در اثر عصبانیت دست به قتل میزنن. ممکنه ناگهانی و بی هدف دیگران رو به قتل برسونن، و مثل سایکوپث ها هدفمند نیستن. برای همین، با اینکه میزان قتل توی سوشال‌پث ها بیشتره، اما درجه ی خشونت و خطرناک بودن در سایکوپث ها بیشتره.

آیا ریشه در کودکی داره؟ برای هر دو مورد، هم ژن ها میتونن اثر داشته باشن هم محیط و دوران کودکی. یه جمله ی جالب گفت « ژن ها اسلحه رو میدن، محیط ماشه رو می‌کشه. » اما میشه گفت سایکوپث ها بیشتر در ارتباط با ژن ها دیده شده و ذاتی هست، اما محیط کودکی بیشتر در سوشال‌پث ها اثر داره.

میشه گفت سایکوپث ها میتونن زندگی عادی و خوبی داشته باشن، همشون بد نیستن، در واقع همون محیط کودکی می‌تونه ماشه رو بکشه و اثرش رو بذاره

ریسک فاکتور هایی در دوران کودکی که توی سایکوپث و سوشال‌پث ها رایج تر بودن ( البته، مشخصا همه با این مشکلات تبدیل به قاتل نمیشن، اما خب... بیشتر در قاتل ها دیده شده که توی کودکی این موارد رو تجربه کردن ): اولیش، سواستفاده و خشونت در کودکی، چه فیزیکی، چه روحی روانی. دومی، بی توجهی. که خیلی رایج نیست، اما مهمه. چون بچه یاد نمیگیره چطور ارتباط برقرار کنه و احساساتش مختل می‌شن. سومی، فضای خانواده. مثل اعتیاد، دعوای شدید، تغییر زیاد مدرسه و خونه. چهارمی، آسیب های مغزی، مثل ضربه به سر.

جالب بود که گفت اینا رو ممکنه هر کسی تجربه کرده باشه، پس چی باعث میشه یکی قاتل بشه، و یه نفر فرد معمولی جامعه باشه؟ به سه مورد بستگی داره، درجه و تعداد خشونت و صدمه ای که به بچه وارد شده، ویژگی های ذاتی مثل همدلی پایین و آیا کسی بوده که کمکش کنه یا نه

به نظرتون چرا حضور یه فرد که کمک کننده باشه مهمه؟ چند تا دلیل گفت. کودک، از اول بلد نیست احساساتش رو مدیریت کنه. مثل خشم، ترس، استرس. یه آدم امن، نقش تنظیم کننده ی این احساسات رو داره. مثلا وقتی بچه ناراحته و یکی آرومش می‌کنه، کم کم یاد میگیره خودش هم خودش رو آروم کنه. اگه این فرد نباشه، احساسات شدید و بدون کنترل می‌مونن. مورد بعدی، شکل گیری همدلی از طریق رابطه هست. همدلی کاملا ذاتی نیست، وقتی یه کودک محبت ببینه، درک بشه و براش ارزش قائل بشن، یاد میگیره که دیگران هم احساس دارن. بدون این حس، دیگران براش شبیه ابزار میشن. حضور یک فرد امن، اثر محافظتی برای کودک داره. اگه کودک واقعا در محیط بد بزرگ بشه، وقتی یه نفر قابل اعتماد باشه، می‌تونه شدت آسیب رو کم کنه و مسیر زندگیش رو عوض کنه.