https://eitaa.com/RubyJ_house/710
سوز برف و سرمای مشهد هم باعث نشد بستنی نخورم😂
-
چطوری میشه آخه 😂
من هنوزم دارم تحمل میکنم بستنی نخورم حس و حال سرما خوردن ندارم
آخه اینجا هوا رطوبت داره
هم گرمه، هم یهو فرداش سرد میشه
مودیه،
مثلا شب داره طوفان میاد، رعد و برق و سر و صدا و بارون، یهو فردا صبح آفتاب فرق سرت میتابه
بی رمغ در اتاق را بست و ایستاد. باور نمیکرد، هیچ کدام اینها را باور نمیکرد. گویا خواب میدید.
آرام سرش را بلند کرد و به فرد مقابلش نگاه کرد. ناگهان چشمانش درشت شد، گویا روی بدنش آب یخ ریختند. دستش را مشت کرد و کم کم خون در بدنش به جوش آمد.
محکم گام برداشت و گفت: تو... هونگ ایل!!!
محکم به جلو رفت و به سمتش حمله کرد. محافظان پدرش به سختی جلوی او را گرفتند و نگذاشتند کاری بکند. اما دوجین سرسختانه حرکت میکرد. با چشمانی خشمگین به پدرش چشم دوخت، و بلند فریاد زد: حق نداری بیای اینجا!!! تو باعث شدی جونگ بمیره!! تو یه هیولایی!!
و با تمام وجودش فریاد زد، طوری که حنجرهاش در شرف آسیب بود.
پدرش، آرام به پسرش نگاه کرد. خیلی آرام و بی صدا بود. دسته گل تسلیت در دستش را آرام پایین گرفت. دوجین، پسری که از بچگی او را کمتر از سایر فرزندانش میدید، پسر کنجکاوی که همیشه بی صدا بود، حالا مقابلش اینگونه خشمگین بود و فریاد میزد. گویا میخواست همین لحظه پدرش را بزند. به شدت تقلا میکرد و کنار نمیرفت. کل سالن پر از فریاد های او شده بود.
به همسرش نگاه کرد که شتابزده از اتاق خارج شد. با استرس، و چهره ای بیحال به جلو دوید و جلوی دوجین را گرفت. اما دوجین هنوز هم فریاد میزد و مستقیما به او نگاه میکرد. او را مقصر اصلی مرگ برادرش میدانست. به خاطر او بود که جونگ، نتوانست یک زندگی عادی داشته
باشد.
مادرش او را گرفت و به عقب برد و سعی کرد کنترل کند. به سختی صورتش را گرفت و به سمت خودش چرخاند. به او نگاه کرد و گفت: دوجین... آروم باش، نفس عمیق بکش... آروم باش.
دوجین که می.لرزید، به مادرش نگاه کرد. با بغض به او نگاه کرد.
-مامان، اون باعث شد جونگ بمیره... اون هیولا...
-ششش، آروم پسرم. چیزی نیست، آروم باش. همه چی درست میشه. باشه؟
دوجین آرام سرش را پایین انداخت و شانه هایش لرزیدند. آرام اشک هایش روی زمین چکید.
« ...هونگ ایل، هیچوقت نمیبخشمت. »
