به من زیاد نزدیک نشید من خیلی زود دلتونو میزنم، زود دل میبندم، خیلی زود همه پیامارو زود سین میکنم، زود با اموجی قلب اسمتونو سیو میکنم، زود خودمو بهتون متعهد میکنم، زیاد اهمیت میدم، زیاد پیگیر میشم، زیاد نگران میشم، زیاد اهمیت میدم، زیاد مهربونم، زیاد ارزش قائل میشم… _سجاد ابطحی_

«‏شب هنگام، تکه‌های شکسته‌ات را به‌هم بچسبان تا صبح دوباره همانی شوی که بودی؛ قوی، استوار و شجاع.» _کیمیا رجبی_

گفتم ببینمش،مگرم درد اشتیاق ساکنم شود؛ بدیدمش و مشتاق تر شدم...:)

:)

دیروز روز آدم‌های درون‌گرا بود، فرصت نشد راجع بش حرف بزنم، اما توو ذهنم بود که یه کوچولو بگم باهاتون. درون گرایی یه تیپ شخصیتیه که یه سری ویژگی داره عموماً آدمای درون‌گرا سخت دوست پیدا می‌کنن و سخت ارتباط می‌گیرن با آدما. دایره دوستی‌شون محدوده اما خیلی محکم و موندگاره. دلیلشم اینه که خیلی اهل حرف زدن نیستن. یعنی یکی از مهم‌ترین راه‌های ارتباطی با ادما که دیالوگ کردنه، کمی برای آدمای درون گرا سخته. خجالتی‌ان، خیلی ناراحتی و خوشحالی شون رو بروز نمیدن، خیلی اهل گلایه کردن و درخواست کردن نیستن، میریزن توی خودشون و اجازه نمیدن شما کشف‌شون کنید. سخت می‌شه فهمید چی توی سرشونه. حتی ابراز علاقه کردن خیلی پیچیده‌ست براشون. محافظه کارن اکثراً. همه‌ی اینا باعث میشه با دیدن آدمای فعال و پُر حرف که خیلی راحت ارتباط می‌گیرن، آدمای درونگرا احساس ضعف می‌کنن. احساس ناکافی بودن ! اما می‌خوام یه چیزی بهت بگم رفیق؛واقعیت اینه که اکثر آدما با کسانی که کمتر حرف می‌زنن بیشتر احساس راحتی می‌کنن و بیشتر ارتباط می‌گیرن. می‌دونی چرا؟ چون خیلی از آدما اصلاً ارزش سکوت رو درک نمی‌کنن، شنونده های خوبی نیستن، توی جمع‌های دوستانه آدمایی که کمتر سعی می‌کنن خودشون رو نشون بدن واقعا دوست داشتنی تر از بقیه‌ان. می‌دونی چرا؟ چون احساس می‌کنن بیشتر می‌تونن بهت اعتماد کنن. واقعا هم همینطوره! خیلی کم پیش میاد تو به یه ادم درونگرا یه رازی رو بگی و اون آدم جایی رازت رو برملا کنه. تو واقعا دوست داشتنی و مهربونی. نیازی نیست به کسی اثبات کنی خودتو یا احساس کمبود کنی. تو حتماً آدمای مدلِ خودتو پیدا می‌کنی. وقتی‌ام پیدا می‌کنی حرف زدنت باهاش تمومی نداره به خودت فشار نیار که به زور بخوای چیزی باشی که دوست نداری باشی و اذیتت می‌کنه. فقط اگه عاشق کسی شدی حتما راجع به این مدل شخصیتت باهاش حرف بزن. هر چند کوتاه ولی بهش بگو! بهش بگو که فلانی؛ من شاید اندازه یه جرعه بهت ابراز علاقه کنم اما یه اقیانوس توی قلبمه. بگو من نمی‌تونم با زبون ریختن مختو بزنم اما می‌تونم مثلِ یه اثر هنریِ موندگار ، زل بزنم بهت و همه‌ی قلبم بشه وجودِ تو! به دوستات بگو شاید من نتونم خیلی ورجه وورجه کنم کنارتون اما غصه‌هاتونو بیارید پیش خودم، تا صبح می‌تونم گوش کنم به حرفاتون :) بگو اگه مشکلی پیش بیاد من همونی‌ام که جای حرف زدن هر کاری ازم بر بیاد انجام میدم. به خانواده‌ت بگو؛ من شاید نتونم از سختیای زندگیم براتون بگم، اما با دیدنتون همه وجودم امید میشه برابرِ مشکلات. رفیقِ درونگرای من؛ تو، شبیه دریا بی‌کرانی شبیه آسمان بی‌انتها شبیه خورشید مهربان شبیه جنگل زیبا و شبیه خودت، دوست داشتنی. _علی سلطانی_

به عنوان یه آدم درونگرا میتونم همشو تایید کنم.

:)

داشت می‌رفت. بی‌دلیل و بی‌توضیح! سر قرار آخر بودیم. نگام کرد. گفت نمی‌خوای هیچی بگی؟ چیزی نداشتم بگم. تصمیمش قطعی بود. بی‌اختیار گفتم: امیدوارم یه روز عمیقاً بفهمی با من چیکار کردی... بعد از شش سال دیروز بهم پیام داد. نوشته بود: کاش هر نفرینی می‌کردی جز اون جمله‌ی آخر ! ناراحت شدم براش اما خب چه میشه کرد، دنیا خیلی گِرده. واسه همین میگم مراقبِ خاطراتی که برای آدما میسازی باش! بدترین یادآوری وقتیه که بلایی سرت میاد و ناخودآگاه یاد آدمی میفتی که یه روزی اون بَلا رو سرش آورده بودی... _علی سلطانی_

خیلی کمتر از ۶ سال فهمید.

«سکوت چیست ، چیست ، چیست، ای یگانه ترین یار؟ سکوت چیست، جز حرفهای ناگفته. » [فروغ فرخزاد] Ruby