به عنوان یه آدم درونگرا میتونم همشو تایید کنم.

:)

داشت می‌رفت. بی‌دلیل و بی‌توضیح! سر قرار آخر بودیم. نگام کرد. گفت نمی‌خوای هیچی بگی؟ چیزی نداشتم بگم. تصمیمش قطعی بود. بی‌اختیار گفتم: امیدوارم یه روز عمیقاً بفهمی با من چیکار کردی... بعد از شش سال دیروز بهم پیام داد. نوشته بود: کاش هر نفرینی می‌کردی جز اون جمله‌ی آخر ! ناراحت شدم براش اما خب چه میشه کرد، دنیا خیلی گِرده. واسه همین میگم مراقبِ خاطراتی که برای آدما میسازی باش! بدترین یادآوری وقتیه که بلایی سرت میاد و ناخودآگاه یاد آدمی میفتی که یه روزی اون بَلا رو سرش آورده بودی... _علی سلطانی_

خیلی کمتر از ۶ سال فهمید.

«سکوت چیست ، چیست ، چیست، ای یگانه ترین یار؟ سکوت چیست، جز حرفهای ناگفته. » [فروغ فرخزاد] Ruby

چه کسی حرف مرا می فهمد؟ چه کسی درد مرا می داند؟ در پس پرده ی اشک چشمم، چه کسی راز مرا می خواند؟ Ruby

- تمـٰامِ‌ثـٰانیه‌هاشـٰاهدآنِ‌این‌دردـَندکه‌ ، - من‌بدونِ‌تـــومـےمیرم‌ونمـےمیرم . .🍂! [احمد شاملو] Ruby

رفيق مي‌خواستم بهت بگم که این واقعیت رو باید قبول کرد که ما آدم‌ها توی احوال همدیگه نقش اساسی داریم بعضی اوقات می‌تونیم تنها دلیل حالِ خوب یه نفر باشیم اما حواسمون باشه بی‌گدار به آب نزنیم اگه تكليف‌مون با خودمون معلوم نیست به زندگی کسی ورود نکنیم و اگه دليل حال خوب یه نفر شديم بی‌منطق جا نزنيم و رهاش نکنيم! نگو جامعه همينه و منم دست‌پرورده‌ی این دنیای بی‌مسئولیتم! ما مسئولیم لااقل در برابر احساسات آدم‌ها که ترمیم نمیشه _علی سلطانی_

برنامه‌ی خُدا همیشه زیباتر از ناامیدی‌های تو خواهد بود. صبر کن و خُدا را شکر کن . _کتاب ۳۶۵روز شکرگزاری از خُدا_

بودن بیش از حد دیگه به چشم نمیاد و خسته کننده میشه:)

_