•الهدف واضح و محدّد و دقيق إزالـــــــة اسرائيل من الوجــــود.• هدف،واضح، مشخص شده و دقیق است: نابودی اسرائیل. - شهید عماد مغنیه -

ما نه از رفتنِ آن‌ها، که از ماندنِ خویش دلتنگیم... - سیدمرتضی آوینی - پ.ن: و قسم به خونِ های پاکِ ریخته شده که "قطعا سننتصر" #مرگ‌بر‌اسرائیل

- برسان سلام ما را... اللَّهُمَّ إِلَيْكَ نَشْكُو فَقْدَ نَبِيِّنَا وَ غَيْبَةَ وَلِيِّنَا وَ شِدَّةَ الزَّمَانِ :)

- بگویم: أَشهَدُ أَنَّ عَلی روحم، علی جانم... شهادت‌ می‌دهم در هر اذان من دوستت‌ دارم؛

اصل و نصب و مذهب ما را چو بخواهید آغاز مسلمانی ما روز #غدیر است

- "این شور که در سر است ما را وقتی برود که سر نباشد" #انا‌من‌المجرمین‌منتقمون :)

آقاسید مرتضی آوینی یکجایی نوشته‌اند که: «زنده‌ترین روزهای زندگی انسان روزهایی است که به مبارزه می‌گذراند.» فکر می‌کنم مثل این روزها. روزهایی که هرکسی باید یک مُبارز باشد،آنطور که استاد جوان نوشته بودند،این روزها رزمنده بودن به معنای عادی زندگی کردن است! فکر می‌کنم همین نقطهٔ تفاوت ما با دشمن است؛ مرز بین نگاه توحیدی و غیر توحیدی؛ یک نفر هم می‌گفت اصلاً فرق ما و دشمن این است که ما "مولا" داریم و آنها نه! راست میگفت،ما دلگرم به نورِ اُمیدی هستیم که ریشه در قلب‌هایمان دارد؛ ادامه دهندهٔ راه آن شهیدی هستیم که حتی حین اسارت هم چشمانش آرامشی از جنسِ "لا حول ولا قوة الا بالله" را فریاد می‌زدند و دشمن ادامه دهندهٔ راه آن سرباز که با وجود گرفتن اسیر و داشتن اسلحه، اضطراب و ترس در چهره‌اش موج می‌زد. اینکه این روزها دشمنان ما به سمت پناهگاه ها هجوم می‌برند و ما در قلب شهرهایمان فریاد " الله اکبر" سر می‌دهیم؛ نشان دهندهٔ یک تفاوت عمیق بین‌مان است،تفاوتی که باعث می‌شود پیروز این نبرد از همین لحظه مشخص باشد؛ همانجا که نوشته اند: "ما تا آخرین نفر و تا آخرین منزل و تا آخرین قطره خون، برای اعتلای کلمه الله ایستاده‌ایم" دقیقا همانجا! و این ایستادگی، رمز پیروزی، امیدواری و تفاوت ماست! 🇮🇷 از روزهای مبارزه نوشتن، ۲۶ خردادِ ۱۴۰۴

زن ایرانی در ایران اسلامی باید بکوشد که "هویت والای زن اسلامی" را آنچنان زنده کند که چشم دنیا را به خود جلب کند. :) [رهبر معظم انقلاب]

فرق است بین شعار تو خالی زن زندگی آزادیی که در عُمقش نه ارزش حقیقی زن حفظ شده بود و نه زندگی و آزادی به زن می‌داد با نگاه متعالی که به زن فراتر از جنسیتش نگاه میکند و معتقد است زن در حاشیهٔ تاریخ نیست؛ زن در متن حوادث مهم تاریخی قرار دارد. نگاهی که امروز در قاب صدا وسیمای جمهوری اسلامی یک بُعد از آن به کل جهان بازتاب داده شد! و در نهایت: سپر محکمی از چادر خاکی دارند؛ شیعیان علی از جنگ چه باکی دارند؟! از زن،زندگی آگاهی نوشتن؛از روز های مُبارزه... #سحر_امامی :)

-

این روزها بیشتر از هر زمانی وقتِ فکر کردن به این جمله از شهید آوینی است: «دین دار آنست که در کشاکش بلا دین دار بماند، وگرنه، در هنگام راحت و فراغت و صلح وسلم، چه بسیارند اهل دین.» به اینکه چقدر دین دار هستیم؟ چقدر پای باور های خود می‌مانیم؟ حتی در شرایط سخت.. این روزها چقدر معتقد به مباحث جزوه های خدا شناسی‌هایمان هستیم؟ چقدر باور داریم که همه چیز خداست و غیر او همه هیچ؟ اصلا، یادمان هست جمله های اساتید در دورهمی های حضوری و مجازی بی‌نهایت را؟ ، باور داریم پیروزی حقیقی برای لشکری است که به توحید باور دارد؟ برای کسانی که در سخت ترین شرایط، در شرایط جنگی باز هم فراموش نمی‌کنند که باید حکومت خدا روی زمین تشکیل شود! آنهم به دستِ ما... حالا کار سخت می‌شود؛ سخت میشود اگر "ما" در شلوغی های این روزها یادمان برود که فریاد "اسمعنی یا الله" سر بدهیم، اگر یادمان برود که ما پیرو راه بزرگان و شهدایی هستیم که جز خدا ندیدند، کسانی که یقین داشتند همه چیز خداست، مسلح به یک نیروی عظیم بودند؛ همان شهدایی که در پروفایل های مان حداقل یک تصویر یا یک نام از آنها دیده می‌شود؛ این روزها چقدر به بآور آن شهدا نزدیکیم؟ چقدر به خدای‌شان؟ یادمان رفته که خدای آنها خدای ما هم هست، یادمان رفته که پیروزی در اتصال هرچه بیشترمان به خداست... کاش مُبتلا به فراموشی نشویم، حداقل در این روزها؛ روزهایی که بیشتر از همیشه باید به دنبال جریان پیدا کردن مقاومت در زندگی هامان باشیم؛ مقاومتی در اوج داشتن لطافت و احساس، مقاومتی از جنسِ مقاومت زینب کبری سلام الله علیها در واقعهٔ عاشورا؛ میخواهیم بگوییم که خب او زینب بود و او... اما میدانید؟ حقیقت این است که سختی کار همینجاست، جایی که این نوشته را با آن شروع کردم: «دین دار آنست که در کشاکش بلا دین دار بماند، وگرنه، در هنگام راحت و فراغت و صلح وسلم، چه بسیارند اهل دین.» اگر امروز توانستیم تلاش کنیم مثل الگو های والای زندگی هایمان بشویم، مقاومت را درک کرده‌ایم،اگر صدبار از شنیدن "دهه هشتادی ها این کشور را به اوج خود می‌رسانند" به وجد آمده‌ایم، امروز وقت این است که فکر کنیم این جمله یک رسالت و تکلیف سخت تر برایمان به ارمغان می‌آورد، رسالتی از جنسِ محک زدن خودمان، که ببینیم چقدر پای ادعاهایمان هستیم؟ و نهایتا یادمان نرود همان کسی که خطاب به ما جوانان گفته است این کشور به دست شما قرار است به اوج خودش برسد و تکلیف تک تک مان را یادآور شده اند، این را هم گفته‌اند که «ان شاءالله شما جوانان در بیت المقدس نماز خواهید خواند.» این روزها بیشتر از همیشه قلب هایمان نیازمند به شنیدن کلماتی از این جنس هستند، کلماتی از جنس نور، عشق وامید. از روزهای مبارزه نوشتن، ۲۷ خردادِ ۱۴۰۴ پ.ن: ویدئو مربوط به اولین دورهمی بی‌نهایت در شیراز.