رآیحه🤍
قدمهام را سرعت میبخشم. از کاشیهای رواق بابالکاظم، خنکی و آرامش جاری میشود. عطر حرم نفوذ میکند تا عمق رگهام.از بابالکاظم خارج میشوم. تا به ورودی صحن انقلاب برسم، تمام خواستهم این بود، قبل از تمام شدن وقت، محدودیتهای حرم تمام شوند و برسم به وطن. به صحن انقلاب. یک لحظه مکث میکنم. اضطراب وامید به جان کلماتم میافتند. اما روانهشان میکنم:
«آقا ببخشید، صحن انقلاب رو باز کردن؟» خادم میگوید مطمئن نیست. و روزنه امید درون قلبم، جان بیشتری میگیرد. پس ممکن است باز شده باشد. راهم را کج میکنم سمت سقاخانه.لیوان را برمیدارم. جز رفع تشنگی، آرامش و برکت هم دارد. حسش میکنم. میروم سمت صحن کوثر. از کنار چایخانهاش میگذرم. جمعیت شلوغ تر میشود. نسیمها تقریبا داغ است. قطرات گلاب خادم اما مرهم میشود. آرام مینشینند روی پلکها، چفیه و چادرم. باز به گامها سرعت میدهم. ورودی اصلی انقلاب شلوغ است، خیلی. جلوتر میروم. راهش هنوز کامل باز نیست. میترسم و همزمان امید دارم. نگران و مردد میایستم. میگویم پس یعنی نمیشه... که صدایی مانعم میشود:
«از یه ورودی دیگه انقلاب بازه.» نور امید میرسد به مردمکها.پرواز میکنم تا مقصد.هنوز ردی از تردید و ترس دارم. از دور نگاهم را میچرخانم سمت ورودیها. محو و شفاف است همزمان. ولی نه. خودش است. دارم درست میبینم. باز است.جدی خودش است. اشتیاق و باورم نمیشودهآ، باهم یکی میشوند. دست میکشم روی دیوارها. خدایا. مثل رؤیاست. گنبد را میبینم. مغزم پر میشود از مصرعِ:
«باور نمیآید مرا، این گونه ناگه دیدنت...» واشک، آن همراه همیشگی، مهمان چشمهام میشود. آرامش و عشق است که بین شلوغی انقلاب، موج میزند. سرم را میآورم بالا. آسمان حرم. چقدر دلم تنگ شده بود. برای همهٔ جزئیاتش. یکبار دیگر خیره میشوم به گنبد. چنان محو زیباییش میشوم، که انگار بار اول به تماشا نشستن است.مصداق بارزِ:
«تو از معابد مشرقزمین عظیمتری
کنون شُکوه تو و بُهت من تماشاییست..»
شدهام.فکر میکنم، نکند خواب باشم؟ همه چیز اما در اوج واقعیت، رؤیاییست.توی صحن قدم میزنم. به گلدانهای سبز نگاه میکنم. میایستم توی صف وسط. هرچه نزدیک تر میشوم، ضربان قلبم شدت میگیرد. خدای من! در چند قدمی پنجره فولاد بودم. چه خوشبختی شگفتانگیزی.نزدیكتر میشوم. هرچه نزدیک تر میشوم، اشکها بیشتر از قبل جاری میشوند. چندبار تلاش میکنم. برای گره کردن دستها به شبکههای پنجره فولاد. دستم میرسد و نمیرسد. باز تلاش میکنم. بالاخره، پنجره فولاد، محکم دستهام را بغل میگیرد. نزدیک و محکم است، عمیق و اَمن هم.همیشه حین این لحظه، یاد حرف استاد الف میفتم، که محکم گرفتن ضریح، یعنی گفتن، دستم را از دست خودت جدا نکن به امام. و همین بود. سِر آرامش پنجره فولاد هم خودش بود. انگار،پنجره فولاد دریچهایست که روبه آغوش امامِ رئوف باز میشود. آرام آرام میروم، واشک، ودلتنگی و اشتیاق چشمهام، جامیماند. هنوز کمی وقت دارم. برای اولین و آخرین زیارت این سفرِ سخت، متفاوت و دوستداشتنی. رد نگاهم میرسد به یکی از گوشههای دنج انقلاب. همانجایی که زاویه دیدم گنبد است و آسمان حرم و عشق، عشق، عشق... سرعتم را زیاد میکنم. وسط راه یک کتاب دعا برمیدارم. هوا شدیدا داغ است. اهمیتی نمیدهم و مینشینم همانجایی که باید. اینبار دفترم را نیاوردهام. فرصت هم کم است. و من، یک عالم حرف و دلتنگی و اشک دارم. به اندازه خواندن امین الله چشم از گنبد برمیدارم. جلدش حسابی داغ شده. فکر میکنم روح وقلب من هم، از شدت اشتیاق. با هرنگاه به گنبد، انگار امام رضا آدم را در آغوش میگیرد. وگرنه این حجم از آرامش، طبیعی نیست، هست؟ حرفها زیادند. و فرصت، خیلی خیلی، کم. خادمی از پشت سرم میگوید:
«دخترم چرا اینجا نشستی، وسط گرما؟ بیا توی سایه.» میگویم نه ممنون. ودر جواب اصرار دوبارهش هم. گرما چه اهمیتی داشت؟ تا گرمای آغوش گنبد امام رضا بود؟ سرخ شدن گونهها و تحمل چند دقیقه آفتاب بیشتر، چه اهمیتی داشت، وقتی قلب من، بیشتر ازهروقت دیگر، محو خنکای آرامش "محبوب" بود..؟ بین تمام نابلدی هایم در کلمات، میگویم و میخواهم و اشکمیریزم. چقدر حرف نگفته دارم. خدای من. خیلیست. و اغلبشان، از جنسحرفهاییست که فقط با یک نفر میشود، گفتشان. راحت و بدون ترس. و انگار، امام رضا تک تکشان را زودتر از اینکه به زبان بیاورم، میفهمد و برای تک تکشان، مرهم میشود، آغوش میشود، درمان میشود...نمیدانم برای بار چندم، به خودم یادآور میشوم، که امام رضا، اَمنترین آدم زندگیم است.
خیلی دوستت دارم. خیلی زیاد. تا لحظهای که در اسانسور دارالحجه بسته شود، خیره به گنبد، ذکر زبانم میشود.قلبم پر میشود از اشک و و دلتنگی و اشتیاق، همین زیارت کوتاه، عمیق و طولانی و حیاتی ترین نیاز قلبم بود.
پرکردن دفترچه خاطرات، با کمی تاخیر، مربوط به ۱۹تیرماه ۱۴۰۵، در محبوبترین لوکیشن ممکن، صحن عزیزِ انقلاب.
ـ اُمـید، رؤیـای انسانِ بیـدار اَسـت🪁.
رآیحه🤍
-چیزی ذهنتو مشغول کرده؟ -قبل اینکه بپریم یادم رفت یچیزو بگم. -شاید شنیده باشه، گاهی قلبها خودشون
😭✨🫀خیلی خووووووب بود، نمیدونم چطور بگم؛ ولی اون انیمیشن>>>>>>>>>>>
+مناسب 0 تا 100سالهها هم بود.
وخلاصه اگه یه تراپی یک ساعت و چهل دقیقهای لازم داشتین، اون برای شماست🥲👀.
هر غمی را اگر به تنهایی بر دوش بکشی، سنگین است. غم را باید قسمت کرد تا کوچک شود تا هرکس تکهای از آن را بردارد، تا سبک شود، تا تحمل پذیر شود.
✨
آهستگی، یک آیین است. نه فقط در رفتن و طی کردن و پیمودن، که در همهٔ زندگی.
آهستگی را باید ورزید، مثل عشق که ورزیدنی است، مثل دین که ورزیدنی است. هر ناگهانی هول انگیز است؛ چه عشق باشد، چه پول، چه شهرت، چه قدرت.
آنچه ناگهان میآید، همیشه هراس ناگهان رفتن نیز با اوست. آهسته آهسته که بیاید، آهسته آهسته معنا میگیرد، آهسته آهسته ریشه میکند...🌱^^