یه تصویر ساده رو انقدر خوب و با جزئیات وصف کردن واقعا کار هر نویسنده‌ای نیستتت، اخههههه ببینییید😭💫 از اینکه بین حجم زیادی موازی خوانی تصمیم گرفتم چند روز پیش شروعش کنم واقعا خرسندممم و از اینکه حجمش زیاده و قراره یک بخش از خوندنش تو پاییز باشه، خوشحال‌تر. :) 🤌🏻 #منِ_او❤📚 پ.ن: و امیدوارم زودتر حال نویسنده کتاب هم خوب بشه...🥲

باهم گریه می‌کردیم .. نیازمندی مطلوب* #منِ_او❤📚

نشآنه‌بازی در حد اعلا؟ بله. درست خودِ خودِ خودش. همان لحظاتی که احساس میکردم دلم از همهٔ جهان گرفته، خودم را گم کرده‌ام، بین سردرگمی‌ها غرقم، درحال نوشتن برای م بودم که: نمیدانم واقعا حق دارم یا دارم لوس‌بازی در می‌آورم؟ و نمی‌دانستم. از کجا میدانستم. خب. خودم هم نمی‌دانستم. یعنی میدانستم ها. ولی انگار نمی‌دانستم. اما غم را که احساس میکردم. اندوه ویران کننده، در مرز سکوت و کلمات. و با چاشنی درد و تردید. و چاره چه بود؟ چاره... درست در همین لحظات هجوم افکار اندوه و نفهمیدن‌هآ به دنبال چاره گشتن و نیافتن، لحظاتی که حتی از خود گوشی توی دستم هم خسته بودم و با خودم حرف میزدم که اصلا از فضای مجازی خسته‌ام و این حرف‌ها، روی همان گوشی، نوتیف پیامک اما معادلات را بهم زد. یکدفعه سکوت جای همهٔ شکوه‌ها را گرفت. لبخند زدم. بقول کتاب من او، از آن لبخند‌ها که عطر یاس داشته باشد. و هی خیره شدم به کلمات پیام. دلم نمی‌آمد پیام را ببندم. هی نگاه میکردم. غرق کلماتش میشدم وباز هم نگاه، نگاه و مرور هزار بارهٔ کلماتش. حرم حضرت معصومه. به نیابت از من. زیارت و نماز اول ماه. وای خدایا. قلبم پرمی‌کشید تا قم، وسط حرم. فکرش را بکن، یک نفر جای من به آسمان حرم خیره شده بود.از آن هوای نورانی تنفس کرده بود، کلمات زیارت را از طرفم خوانده بود. و از کیلومتر‌ها دورتر، رایحه‌ش را حس میکردم. آنهم در وقتی که بیشتر از هر لحظه محتاج یادآوری این محبت بودم. محتاجِ کسی که دست دلم را بگیرد و متصل کند به آسمان، حتی به قدر یک زیارت نیابتی. بعد از این نقطه تحول کوتاه اما عمیق حس میکنم احوالم مصداق این شعر شده است: «یک بار هم ای عشقِ من از عقل میندیش بگذار که دل حل کند این مسئله ها را..» و خودش بود. غیر از این بود که نور محبت حضرت معصومه آرامش فوق عجیبی را مهمان دلم کرده بود؟ که اگر از زمین و زمان هم دلت گرفته، بیا با تصور اینکه در پنآه امن من هستی و اشک‌هایت روی شانه‌های من است.. آرام شو، با خودت زمزمه کن «گَه به داد من برادر، گاه خواهر میرسد...» تا لبریز از شوق و امنیت شوی. و براستی که چه میخواستم؟ جز همین‌هآ... جز لحظهٔ لمس محبت آنها که پنآه‌ترین هستند، برای دل‌تنگیها، دلی که زیر آوارهای دنیا له شده باشد و التیام؟ التیامش تنها به آغوش نور رسیدن باشد، تا همیشه. در اوج آرامش، عمیقا دلتنگ بودم، برای خواهر امام رضا، خود حضرت، و حتی حضرت شاهچراغ... که همه‌شان را به رأفت و محبت میشناسم، و انگار که رئوف بودن میراث همیشگی این خانواده است،آنها که به پنآه شدن برای قلب‌ها حین غرق غصه بودنشان، معروفند، وآنها که کاش همیشه گرفتار مهرشان بآشم... بهترین اسارت دنیا و مصداقِ: «تا مهر تو نآمد، نگشودیم درِ دل آری، درِ دل بر همه‌کس وا نتوان کرد...» دلتنگ و امیدوار و بازهم، دلتنگ :) ۲۲شهریور صفر پنج.