اے شاخه نبات ِغزلِ حافظ ِشیراز ، معشوقہ مایی چہ بخواهی چہ نخواهی("

~♡

فلک چو دید سرم را اسیرِ چنبرِ عشق ، ببست گردنِ صبرم به ریسمانِ فراق...!

حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد ... یعنی از وصل تواش نیست به جز باد به دست!

~♡

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دلِ مارا .. به خالِ هندویش بخشم سمرقند ُ بخارا را

هر آن‌کس‌ چیز‌ می‌بخشت‌،‌ ز جان خویش می‌‌بخشت نه چون حافظ که می‌بخشد سمرقند و بخارا را... اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ِمارا . . ! به خال ِهندویش بخشم، سر و دست و تن و پارا

هر آن‌کس چیز می‌بخشد به‌ سانِ مرد می‌بخشد ، نه چون صائب که می‌بخشد سر ُ دست ُ تن ُ پارا سر ُ دست ُ تن ُ پارا به خاکِ گور می‌بخشند نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دل هارا اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا ... به خالِ هندویش بخشم تمامِ روح ُ اجزا را ("

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را بهایش هم بباید او ببخشد کل دنیا را مگر من مغز خر خوردم در این آشفته بازاری که او دل را بدست آرد، ببخشم من بخارا را نه چون صائب ببخشم من سر و دست و تن و پا را نه من آن شهریارانم ببخشم روح و اجزا را که این دل در وجود ما خدا دارد که می ارزد هزاران ترک شیراز و هزاران عشق زیبا را ولی گر ترک شیرازی دهد دل را بدست ما در آن دم نیز شاید ما ببخشیمش بخارا را