آرزویی که به دلم ماند...

هر نوع #وابستگی مؤ‌من را از وصولِ به #حق باز می‌دارد... سید مرتضی آوینی

شهید آوینی: «رنج، آوردگاهی است که جوهر وجود انسان را از غیرِ او جدا می‌کند.» کتاب «گنجینه آسمانی»

امام خمینی (ره) به ما آموخت که «انتظار در مبارزه است» و این بزرگترین پیام او بود -شهید آوینی

یا فالق الصباح... #آوینی

و شاید شهادت در مسیر خدمت، هنری‌ست که فقط مَرد‌های مَرد بَلدند؛ مرد‌هایی که سندِ درستی‌شان را با خون‌شان امضا می‌زنند...

سخن آوینی، برای من فقط سخن نیست! مانند نسیم حیات بخشی است که هر بار روحی تازه بر تن خسته و رنجورم می‌دمد... #ثمین_نوشت

و به راستی که او راست می‌گفت؛ چه می‌جویی؟! عشق همین‌جاست!

خواستم بگویم من هم سربازم؛ اما همین مَن کار را خراب کرد... سرباز من نمی‌گوید... سرباز، سرباز که شد، دیگر مَنی وجود ندارد! مَن، می‌شود ما و حتی مَن می‌شود آن‌ها... مادامی که مَن به ما و مَن به آن‌ها تبدیل نشده، سرباز نیستم... نمی‌توانم هم باشم... #ثمین_نوشت

اگر از من بپرسند که غمگین‌ترین برهه از زندگی هر انسانی، چه برهه‌ای است؟ می‌گویم همان زمانی که نه قادر به گریه است نه قادر به نشان دادن عمق غم خود... فقط در درونش می‌بارد و در درونش نابود می‌شود؛ و از ظاهر به‌گونه‌ای نشان داده می‌شود که گویی شادترین آدم دنیا، خود اوست... اما بچه که بودم داستان فرق داشت؛ فکر می‌کردم هرکس به اندازه‌ای که گریه می‌کند غمگین است... اما دنیای بعد از آقا، به من ثابت کرد که نه... تو می‌توانی در درونت گریه کنی و بباری، اما در ظاهر به‌گونه‌ای نمایان کنی که انگار شادتر از تو وجود ندارد... آه ای دل... آرام بگیر... که او آرام گرفته است و تویی که ناآرامی... #ثمین_نوشت

شهید سید مرتضی آوینی: امان از ما واماندگان زمین گیر که در جست و جوی شهدا به قبرستان ها می‌آییم.

شهید سید مرتضی آوینی: خیلی شگفت آور است که انسان در متن عظیم ترین تغییرات تاریخ جهان و در میان سردمداران این تحول زندگی کند، و از غفلت هرگز درنیابد که در کجا و چه زمانی زیست می‌کند.