آینه ولاله فیروزه کوبی که میتونی داخل لاله هاچراغ بزاری مناسب برای عروس خانمای گل
غرفه صنایع دستی احمدپوردرصنایع دستی نقش ترنج خیابان شهیدبهشتی (فلکه مشک)جنب میراث فرهنگی خوشحال میشم ازنزدیک دیدن فرمایید
برای ثبت سفارش به آیدی وشماره تماس زیرمراجعه کنین@Margoly
شماره تماس۰۹۳۳۵۲۳۱۳۲۳
کاسه پایه دارفیروزه کوبی مناسبه میوه برای ثبت سفارش به آیدی زیرمراجعه کنید
👇
@Margoly
شماره تماس۰۹۳۳۵۲۳۱۳۲۳
مابه فکرشمادوستان عزیزهستیم ومیتونین قسطی هم خریدکنین
آدرس غرفه من خیابان شهیدبهشتی فلکه مشک خانه صنایع دستی نقش ترنج خوشحال میشم ازنزدیک دیدن کنین
🌸به نام آنکه عشق را در خون جاری کرد🌺
تقدیم به آنکه مرگ را زندگی کرد،
و زندگی را معنا بخشید؛
به سالار شهیدان،
که در گودال، قلهها را فتح کرد،
و در عطش، دریاها را آفرید.
ای درختانی که به احترامش قامت بستید،
نه از باد، که از ایمان،
و ای آبها که مهر مادر او را در خود دارید،
خونش، شرف را سرخگون کرد،
چنانکه شفق، آیینه نجابتش شد،
و فلق، محرابی که در آن،
نماز صبح شهادت را
با سجده بر نیزهها خواند.
در آن گودالم، که خونش را مکید،
نه حضیض خاک، که اوج آسمان بود،
زیرا در حضیض هم،
اگر عزیز باشی،
خود، قلهای خواهی شد.
از گودال بپرس،
که چگونه قامتی،
در عمیقترین فرود،
بلندترین فریاد را سرداد.
شمشیری که بر گلویش نشست،
گیتی را دوپاره کرد،
نه در چوب و آهن،
که در نیتها و بینشها:
هر آنچه در سوی او بود، حسینی شد،
و هر چه در دیگر سو، یزیدی.
اینک ما و سنگها،
ما و آبها، درختان، کوهساران، جویباران، بیشهزاری؛ هر یک، یا با خون او سرشتهاند، یا در برابر حقیقت، خاموش ماندهاند.
خونی که از گلویش تراوید،
تمام کائنات را دوباره رنگ کرد:
هر چیز، یا سرخ است،
یا از تبار حقیقت نیست!
آه ای مرگت که معیار شد!
مرگت چنان زندگی را به سخره گرفت،
که دیگر زیستن،
بیعشقِ مردن،
بازیِ کودکانهای بیش نبود.
خونت با خونبهای حقیقت،
همتراز ایستاد،
و عزمت، ضامنِ دوامِ جهانی شد،
که با دروغ میپاشید،
و خون تو، امضای راستی بر پیشانیِ زمان شد.
تو را باید در راستی دید،
و در گیاه،
هنگام شکفتن،
در آب،
وقتی حیات میبخشد،
در سنگ،
چون استواری است،
در شمشیر،
چون حقیقت را میشکافد،
و در شیر،
چون خروشِ ایمان است.
تو را باید در شفق دید،
که خونِ شرمگرفتهیِ خورشید است،
در فلق،
که خندهیِ خونینِ سحر است،
در خواستن،
در برخاستن،
در شقایق که بیگاه میروید،
در گل که بویِ عشق میدهد،
تو را باید از خورشید خواست،
در سحر جست،
از شب شکوفاند،
با بذر پاشاند،
با باد پاشید،
در خوشهها چید،
و سرانجام،
تو را باید تنها در خدا دید،
زیرا هر کس، هر گاه،
دست از گریبانِ حقیقت بیرون آرد،
خون تو،
از سرانگشتانش تراود،
و ابدیت،
آینهای است که قامتِ تو را،
بینهایت مینماید.
تو تنهاتر از شجاعتی،
در گوشهیِ روشنِ وجدانِ تاریخ،
ایستادهای،
به پاسداری از حقیقت و صداقت،
چندان تناور و بلند،
که هنگام تماشایت،
کلاه از سرِ کودکِ عقل میافتد،
و بر تالابی از خون خویش،
در گذرگاهِ تاریخ،
ایستادهای با جامی از فرهنگ،
و بشریتِ رهگذر را،
هر که را تشنهیِ شهادت است،
مینوشانی.
نامت، خواب را بر هم میزند،
آب را توفان میکند،
کلامت، قانون است،
و خرد در مصافِ عزم تو،
جنون میشود.
تنها واژهات خون است، خون،
ای خداگون!
مرگ در پنجهات،
زبونتر از مگسی است،
که کودکان به شیطنت در مشت میگیرند،
و یزید، بهانهای بیش نیست:
دستمالِ کثیفی،
که خلطِ ستم را در آن تف کردی،
و در زبالهدانِ تاریخ افکندی.
یزید، کلمه نبود،
دروغ بود،
زالویی درشت،
که اکسیژنِ هوا را میمکید،
مخنثی که تهمتِ مردی بود،
بوزینهای با گناهی درشت:
"سرقتِ نامِ انسان".
و سلام بر تو،
که مظلومترینی،
نه از آن رو که عطشان شهیدت کردند،
که از این رو که دشمنت،
چنین پَست است.
مرگِ سرخت،
تنها نامِ یزید را نشکست،
و کلمهیِ ستم را بیسیرت نکرد،
که فوجِ کلام را نیز در هم شکست؛
هیچ کلامِ بشری نیست،
که در مصافِ تو نشکند،
ای شیرشکن!
خون تو بر کلمه فزون است،
خون تو در بستری از آن سوی کلام،
فراسوی تاریخ،
بیرون از راستای زمان،
میگذرد،
خون تو در متنِ خدا جاری است...
یا ذبیحالله،
تو اسماعیلِ برگزیدهیِ خدایی،
و رویایِ به حقیقتِ پیوستهیِ ابراهیم.
کربلا، میقاتِ توست،
محرم، میعادِ عشق،
و تو نخستین کسی،
که ایامِ حج را،
به چهل روز کشاندی:"و اتممناها بعشر".
آه، در حسرتِ فهمِ این نکته خواهم سوخت،
که حجِ نیمهتمام را،
در استلامِ حجر، وانهادی،
و در کربلا،
با بوسه بر خنجر،
تمام کردی...
مرگِ تو،
مبداِ تاریخِ عشق،
آغازِ رنگِ سرخ،
و معیارِ زندگی است.
خطِ تو با خونِ تو آغاز میشود،
از آن هنگام که تو ایستادی،
دین، راه افتاد،
و چون فرو افتادی،
حق، برخاست،
و تو شکستی،
و "راستی"، درست شد،
و از روانهیِ خونِ تو،
بنیادِ ستم، سست شد.
در پاییزِ مرگِ تو،
بهاری جاودانه زایید،
گیاه رویید،
درخت بالید،
و هیچ شاخهای نیست،
که شکوفهای سرخ ندارد،
و اگر ندارد،
شاخه نیست،
هیزمی است ناروا بر درخت مانده.
تو رازِ مرگ را گشودی،
کدام گره، با ناخنِ عزمِ تو وا نشد؟
شرف به دنبالِ تو، لابهکنان میدود،
تو فراتر از حمیتی،
نمازی، نیتی،
یگانهای، وحدتی،
آه ای سبز!
ای سبزِ سرخ!
ای شریفتر از پاکی،
نجیبتر از هر خاکی،
ای شیرینِ سخت،
ای سختِ شیرین!
تو دهانِ تاریخ را،
آب انداختهای،
ای بازویِ حدید،
شاهینِ میزان،
مفهومِ کتاب، معنایِ قرآن!
نگاهت، سلسلهیِ تفاسیر،
گامهایت، وزنهیِ خاک،
و پشتوانهیِ افلاک..
.
کجایِ خدا در تو ج
اری است،
که از لبانت، آیه میتراود؟
عجبا!
حیرانیِ مرا با تو، پایانی نیست،
چگونه با انگشتانهای از کلمات،
اقیانوسی را میتوان پیمانه کرد؟
بگذار بگریم،
خون تو در اشکِ ما تداوم یافت،
و اشکِ ما، صیقل گرفت،
شمشیر شد،
و در چشمخانهیِ ستم نشست.
تو، قرآنِ سرخی،
"خونآیه"هایِ دلاوریت را،
بر پوستِ کشیدهیِ صحرا نوشتی،
و نوشتارها،
مزرعهای شد،
با خوشههایِ سرخ،
و جهان، یک مزرعه شد،
با خوشه، خوشه، خون،
و هر ساقه،
دستی و داسی و شمشیری،
و ریشهیِ ستم را وجین کرد،
و اینک،
و هماره،
مزرعه سرخ است.
یا ثارالله،
آن باغِ مینوی که تو در صحرایِ تفته کاشتی،
با میوههایِ سرخ،
با نهرهایِ جاریِ خوناب،
با بوتههایِ سرخِ شهادت،
و آن سروهایِ سبزِ دلاور،
باغی است که باید با چشمِ عشق دید:
اکبر را، صنوبر،
بوفضایل را، و نخلهایِ سرخِ کامل را...
حر، شخص نیست،
فضیلتی است،
از توشهبارِ کاروانِ مهر، جدامانده،
آنسویِ رودِ پیوستن،
و کلام و نگاهِ تو،
پلی است که آدمی را به خویش بازمیگرداند،
و توشه را به کاروان.
و اما دامنت،
جمجمههایِ عاریه را،
در حسرتِ پناهیافتن،
مشتعل میکند،
از غبطهیِ سرِ گلگونِ حر،
که بر دامنِ توست...
ای قتیل!
بعد از تو،
"خوبی" سرخ است،
و گریهیِ سوگ، خنجر،
و غمت، توشهیِ سفر به ناکجاآباد،
و ردِ خونت،
راهی که راست به خانهیِ خدا میرود...
تو از قبیلهیِ خونی،
و ما از تبارِ جنون،
خونِ تو در شن فرو شد،
و از سنگ جوشید،
ای باغِ بینش!
ستم، دشمنی زیباتر از تو ندارد،
و مظلوم، یاوری آشناتر از تو،
تو، کلاسِ فشردهیِ تاریخی،
کربلای تو، مصاف نیست،
منظومهیِ بزرگِ هستی است،
طواف است...
پایانِ سخن،
پایانِ من است،
تو، انتها نداری،
چون حقیقت،
بیکران است...
ارادتمندِ آن قامتِ بینشان،
که در گودال، عرش بنا کرد،
و در عطش، ابدیت را سرشار...
بر گرفته از اثر معروف استاد گرمارودی به مناسبتِ اربعینِ سالارِ شهیدان،
که هر قدمِ ما،
یادآورِ قامتِ استوارِ اوست،
و هر قطرهیِ اشک، نوایِ لبیکِ دوبارهمان...
🌺 با تمامِ خونِ دل، برایِ تمامِ جانِ جهان..
د. حسین پیراکه
مرداد ۱۴۰۵
قلیون فیروزه کوبی ۳۰سانت
آدرس غرفه من ودوست وهمکارعزیزم خام صحرایی خانه صنایع دستی نقش ترنج خیابان شهیدبهشتی فلکه مشک جنب میراث فرهنگی
خوشحال میشم ازنزدیک دیدن کنین
برای سفارش به آیدی وشماره تماس زیرمراجعه کنین
@Margoly
شماره تماس۰۹۳۳۵۲۳۱۳۲۳
سلام ودرود.پنجشنبه ها جشنواره داریم .خیلی دوستان هستند که نمیتونند تو مجموعه غرفه بگیرند ولی هفته ای یک روز با کارها ومحصولات جدید. منتظر حضور وبازدید شما عزیزان هستند ..حضورتون باعث دلگرمی ماخواهد بود.😍
آدرس.مبارکه فلکه شهید بهشتی (مشک)کناراداره میراث فرهنگی.خانه صنایع دستی نقش ترنج مبارکه
هرپنجشنبه از ساعت ۵تا ۹ونیم شب