کتاب: #رهش
نویسنده: #رضا_امیرخانی
انتشارات: #افق
یک.
امیرخانی اصولا نمیتواند خوب نباشد! اما میتواند خوبِ فوق العاده باشد یا خوبِ متوسط!
این فراز و فرود ها در دنیای نوشتن و سرودن و دنیایِ هر هنرِ دیگری امری کاملا طبیعی است.
رهش در مقایسه با منِ او و قیدار و بی وتن یک خوبِ متوسط بود.
دو.
یکی از نظریه پردازان روانشناسی رشد میگفت انسان ها در اواخرِ سن بزرگسالی، وقتی که دیگر جوانی هایشان را کرده اند تبدیل به یک مصلح اجتماعی میشوند و بیشتر دغدغه هایشان متمرکز میشود بر تربیت و اصلاح جامعه.
فکر میکنم این نظریه در خصوص جناب امیرخانی در حال صدق کردن است.
در کتاب رهش ، حجم دغدغه ها و نگرانی های نویسنده از حجم داستان بیشتر است، یعنی داستان، دیالوگ ها و شخصیت ها همه و همه به طور کامل در خدمت اهداف اصلاح جویانه ی نویسنده است. البته هنوز آنقدر در روایتگری قدرتمند هست که وجود این حجم از دغدغه در ذوق آدم نمیزند.
در حقیقت رهش نه مثل "نشت نشاء" است نه "منِ او" ! یک چیزی بین این و آن! نه این و نه آن!
سه.
دوست داشتم با یک قهرمان ماندگار دیگر در این کتاب آشنا شوم. کسی که شبیه علی فتاح ، ارمیا، قیدار، درویش مصطفا، یا حتی مهتابِ مو آبشاری همیشه در خاطر آدم زنده بماند.
از خودم میپرسم آیا شخصیت های این کتاب (علا و لیا و ایلیا) هم در ذهن ها ماندگار خواهند شد؟
در این زمانه شاید.. باید به نویسنده فرصت داد.
چهار.
[ در این شماره خطر اسپویل وجود دارد❗️ ]
با برگشتن ارمیا به داستان خیلی کیف کردم! اصلا از تکنیک های خیلی شیرین دنیای داستان نویسی همین آوردن شخصیت ها از این کتاب به آن کتاب است!
جنابِ ارمیا از وقتی از آمریکا برگشته است خیلی فان شده است!
فقط آنجایی که به بزغاله اش میگفت مشکیِ متالیکِ بابا :))
یا آنجایی که به ایلیا میگفت ابن شهر آشوب!
در کل فصل آخر مقادیر خیلی زیادی حال خوب کن بود!
[ خطر اسپویل رفع شد! ]
پنج.
دوستش داشتم و راضی بودم از خواندنش.. مثل همیشه!
احتمالا رفت تا پنج_شش سال دیگر که جناب امیرخانی یک کتاب جدید بنویسند..
خدا قلم های خوب و اثر گذار و دغدغه مند و ماندگار شبیه ایشان را بیشتر کند. و البته که این ماندگار شدن به حمایت ما از نویسندگان خوب و جوان خیلی بستگی دارد.
شش.
وای
واای
و وااای از آن چند صفحهای که یادِ مصیبت نامهی عطار می انداختم.
با خواندنش فرو ریختم...
#خودبس
🌹 هیئت ثارالله کرج🌹