مشتهای سیودو روزه
سلام بر بدنهایی که در راه خدا ارباًاربا شد. سلام بر مادرانی که فرزند شیرخوارهشان را فدای اسلام کردند. سلام بر زنانی که سالها مجاهدانه تا آخرین قطره خون، در کنار همسر دانشمندشان جنگیدند. سلام بر مردمی که نمک بر چشم ریختند؛ تا خواب و غفلت بر چشمانشان مستولی نشود و سلام بر مردمی که یک ماه خانههایشان بر کفِ خیابانهای وطن بود.
«سی و دو» روز از جنگ میگذرد. با اینکه چراغهای شهر کمنورتر شدهاند؛ اما از گرمای وحدت مردم ذرهای کم نشده. از هشت شب تا نیمههای شب، طنین «الله اکبر»، قطع نمیشود. صحنههای تاریخی، خاص و وصفنشدنی در خیابانهای سراسر کشور رقم میخورد که چشمان هر رهگذری را بهوجد میآورد؛ آنچنان که ترامپ، آن دروغگوی قمارباز، برای انکار این صحنههای جهانی، آنها را هوش مصنوعی مینامد... .
ولی امروز پرچمهای بزرگ و کوچک در دست پاسدارانی از جنس مردم است؛ مردمی که متحدانه برای هدفی واحد، به نام «وطن»، میداندارِ خط مقدم خیابانها شدند.
درست است که نسل ما، دهه هشتادیها، حماسهی هشت سال دفاع مقدس را ندید؛ اما خاطراتی که از پدرانمان شنیدهایم؛ قلب و روحمان را با ایستادگی و الگوهای ماندگار پیوند زد. امروز مشتهای گره شدهی ما نیز به تأسی از رهبر شهیدمان تا نابودی اسرائیل پایین نخواهد آمد.
خلاصه بگویم:
ایران دیگر فقط یک نام و جغرافیا نیست؛ حالا برای مردمان جهان نماد و هویتیست از مقاومت و شجاعت.
_ ملیکا نعمتالهی | صَریر.مَن
@Sarirman
