دستاندازیهای فتح!
آرام باش قلبِ من؛ مگر یادت نیست سخن آن بزرگی که معتمدِ قلبهای آزادگان جهان است، چه بود؟
به یادآور صدای آرامشبخشش را که میگفت:
«آرام باشید. این چیزهایی که شما میبینید، اینها حوادث طبیعی یک راه دشوار به سمت قله است.»
مشتاقتر میشوم تا مصممتر کلمات را نوش جان کنم:
«هیچ انتظار نباید داشت که اگر ما میخواهیم برویم به قلهی توچال یا قلهی دماوند، در راه چاله نباشد، سنگ نباشد، باد نباشد، دود نباشد، گاز نباشد؛ مگر میشود؟ اما داریم میرویم، عمده این است.»
دریافتم، فتحِ قلههای بلند، فراز و نشیبهایی دارد؛ هر چقدر ارزشمندتر، موانع سنگینتر و گاه حتی شکننده؛ اما او با اطمینان میگوید؛ آنگاه که تسلیم نشوی و در مسیرِ حرکت باشی، یعنی در راهِ کامیابی و پیروزی قدم برداشتهای.
هنوز منتظرم؛ منتظرم تا با شنیدن جملات آخر، مُهرِ آرامش را بر قلبِ بیتابم، بکوبانم:
«اصلاً نگران نباشید؛ این حوادث وجود دارد؛ اگر این حوادث نبود باید تعجب میکردید.»
سخن چنان روشن است که حتی نیاز به تفسیر هم ندارد. در سادهترین و بهترین قاب، چون روشناییِ ماه در آسمان تاریک.
حالا همه میدانیم؛ پیوندِ سخنانش از باوری آسمانی بوده؛ باوری که نشان از نقطهی اتصالِ محکم به کلام خداوندِ قادر دارد.
ای قلبِ من! حال آرام باش که «الخيرُ في مٰا وَقَعْ»؛ فقط کافیست در جریان حق جاری و استوار بمانی... .
|✍🏻|: ملیکا نعمتالهی
@Sarirman | صَریر.مَن
