من فقط نگاهش می‌کردم؛ این همه قشنگی کجای خلقت پنهان شده بود که حالا یکباره همه‌اش بریزد توی بغلم:)! _عباس‌معروف‌ی.

دوستت دارم بیشتر از وسعت ِ دید ِ چشمانت، نزدیك تر از روزنه‌های ِ پوستت! ‌

در نامه‌ای کافکا به فلیسه نوشته؛ من آدم فلک‌زده‌ای هستم و تو عزیزِدلم، مقدّر بود تا برای متعادل کردنِ این فلاکت فرا خوانده‌ شوی..

اما به‌ هرحال، ماه‌‌ُ دیدی یادِ من بیوفت.»

امشب تو فنجونای ِ زیبا چای خوردیم. و همه کنار هم نشستیم خیلی خوش گذشت ماریلا! امشب فهمیدم یه آدم می‌تونه خوشبخت باشه، حتی اگه تو یه زمستون ِ سرد باشه؛ و موهاشم قرمز باشه، خیلی جالب نیست؟! -آنشرلی‌باموهای ِ قرمز.

عزیز ِ جانم شده‌ای،

از خودگذشتگی کن بخاطر من، بخاطر من داستانای ِ دیگتو بهم بزن، بخاطر من هر کاری بکن، دیگه بمون، خُب؟ ‌پیمان معادی تو فیلم ناگهان درخت: ‌

سادگی.

می‌گفت: دانشکده ادبیات ِ دانشگاه ِ تهران بود. بهار بود و پنجره باز. استاد شفیعی کدکنی رو به ما دانشجوها: خاك بر سر ِ دانشجویی که عاشق نشود. ‌

تا اگر اندوه ِ زمین روی ِ شانه‌هایم افتاد ‌به‌سمت تو کج شوم. »

- گفت: از دور كه به خودت نگاه میکن‌ی چ میبینی؟! - گفتم: کسی كه از بی‌چارگ‌ی صبور شد.. و از دوام آوردن قوی‌‌..