بارها فکر کرده ام... انسان اگر از غم هایش بگوید فریاد بزند،اشک بریزد،و نگاه هارا به سوی خودش برگرداند... قداست صبر را از بین میبرد من فکرمیکنم آدم ها برای حرفهایمان کافی نیستند با گوش کردن های سطحیشان فقط از روی حرفهایمان سُرمیخورند و رد میشوند فکرمیکنم اگر کسی حرفهایمان را به درون خودش راه ندهد و نفهمدمان صبرمان را حقیر کرده ایم کلماتمان را هدر داده ایم و از خویش فرار کرده ایم اما تو خوشبخت خواهی بود اگر کسی را پیدا کنی تا با تمام وجودش درک کند،ببنید،بشنود و بفهمد((: درواقع هرکسی باید یک نفر را برای فریاد،اشک،غم،شادی خوشحالی و رازهایش داشته باشد،اما تنها یک نفر را(:

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن چشم ها بیشتر از حنجره ها میفهمند

بیا تا برکه های حقیرِ دغدغه را دریا کنیم،ای دوست! چراکه‌هیچ‌دریایی،هرگز،از هیچ توفانی نهراسیده است! وهیچ توفانی ،هرگز دریایی را غرق نکرده است•° #نادر‌ابراهیمی

گاهی سکوت چنان سنگین می‌شود که گویی کره‌ی زمین غیر مسکونی است!

تمام نامه هایی که نوشتم و بااین جمله شروع کردم((:

کتاب گلستان سعدی هم باهمین شروع میشه(:🌻🪐

چطوره واسه اجرای یه دیوار از اتاقم🥲 با عکس و تم مذهبی 🥺

آنقدر قوی بنظر می‌رسید که هیچ کس نگرانش نمی‌شد(:

. محکـم گرفته پیرهنـت را به‌روی بند مـن، گیرهٔ لباسِ تو را درک می‌کنم... ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌

اخرین شب با اتاقم(: