نشریه دانشجویی دانشگاه تهران | دانشکده حقوق و علوم سیاسی بخش این غزه است به قلم منه :)

خواهر ۱۳ سالم، روز شهادت حضرت زهرا س توی برنامه ای مجری هست. همینجوری که داشت تمرین میکرد صداشو ضبط کردم :) پیشنهاد میکنم دانلود کنید . #فاطمیه

‌ هرچه با سرعت بیشتری ببافم، زودتر به نتیجه میرسم. زودتر در این سرما شال بافتنی‌ را دور گردنم می‌پیچم. درواقع بناست طبق تلاش خودم به نقطه ی نهایی دست پیدا کنم. و کیف و ذوقِ آن هم برای خودم است. درست شبیه زندگی. رسیدن به هدف زمانی میسر میشود که آدمی بدود، تلاش کند و برنامه بریزد؛ دیر یا زودِ این اتفاق دست خود انسان است... نابرده رنج گنج میسر نمیشود. به قلم خودم

‌ جوری به هنر علاقه دارم که دلم میخواد در طول روز یا در حال بافتن باشم یا نقاشی کردن یا گلدوزی یا نوشتن یا دوختن یا طراحی. ولی حیف که همشونو در حد ابتدایی بلدم. و اوج تخصصم توی حرف زدنه. . ( لبخند محو ) ‌

‌ از بچگی هروقت توی خونه تنها میشدم، شروع میکردم به حرف زدن با خودم‌ یا شایدهم مخاطب های فرضی‌. همیشه لا به لای این حرفها، خیلی خودمو نصیحت میکردم. صدای درونم رو از حنجره بیرون می‌ریختم و بلند بلند مسائل درست رو برای خودم تبیین می‌کردم. چه اشکالی داره ادم خودشو نصیحت کنه؟ الانم نیم ساعتی برای در و دیوار و فرش و ساعت سخنرانی کردم، اما مخاطب حرف در اصل خودم بودم.. ‌ ‌

‌ این روزها ... طلبه بودن، جسارت می‌خواهد‌. و بیش از هرچیز عشق و علاقه میطلبد. یعنی آدمیزادی که لباس روحانیت بر تن میکند و در اجتماع قدم میگذارد؛ یک انسان جسورِ عاشق است. زیرا که این راه، دشوار است. تنهایی و غربت در پی دارد و مشکلات دنیاییِ کثیری آن را احاطه می‌کند. آدم های ضعیف و بی اعتماد به نفس، هرگز نمی‌توانند در این راه قدم‌ بگذارند و اگر هم بگذارند در اواسط مسیر، مقصد خود را به سمت و سوی دیگری تغییر می‌دهند. طلبگی، تخصصی حیات بخش و نجات دهنده است. این روزها بشر، بیش از هرچیز گرفتار افکار و اعتقاداتِ اشتباه خویش است تا مسائل دیگر. و یک طلبه، میتواند اندیشه‌ی یک جهان را منقلب سازد.. پ.ن: هم‌مسیر بودن و هم‌قدم بودن با همسر، خیلی قشنگه. به قلم خودم #طلبگی

‌ گاهی فکر میکنم این طلبه ها‌ خستگی‌هاشونو کدوم گوشه دنیا رها میکنن؟ کی شنوای درد و دلهاشون هست؟ با اینکه این همه گوشه و کنایه میشنون از اطرافیان بابت خیلی چیزها، چطور محکم و استوار به راهشون ادامه میدن؟ بعد یکم بیشتر فکر میکنم و یادم میوفته اگر مخاطب خاص کسی، خدا باشه. دیگه هیچی نمیتونه از پا درش بیاره(: این روزها همسرم، یه الگوی استوار و شکست ناپذیر تو ذهنمه. کسی که هم رفیقه، هم همراه، هم استاد و هم راهنما.. ‌

‌ بعد از یک ماه فردا قراره به وطن برگردم :)

‌تسبیح شیخ پاره شد و دانه دانه شد از بس که استخاره زدم تا ببینمت :) صاحبنا .

‌ اگه دلت یروزی یه گوشه کناری بی سر و صدا بشکنه، خدا جوابت رو بعد از مدتی میده و زخم هاتو التیام میبخشه :) اونوقت از ته قلبت یه نفس عمیق میکشی و میفهمی اون درد ارزشش رو داشت. ‌