‌ تو هرکاری که هستی بهترین خودت باش. با کسی رقابت نکن. به خودت سخت نگیر اما تلاش کن. این روزها رو با امید بگذرون و با موفقیتت دشمن این آب و خاک رو ناامید کن. ‌

‌ خانه‌ی ما زیر زمین است. گلدان ها را از بالای پله ها چیده ام تا پایین. سر زنده اند. خندانند‌. می‌شنوند. آمدم کنارشان درس بخوانم. البته اگر بشود. هجوم افکار دست و پا گیرم شده است. آفتاب دارد طلوع میکند و صدای پرندگان همسایه رو به رویی به گوشم می‌رسد. سرم درد میکند. از بی‌خوابی. فدای سر دخترم که دوست ندارد خوابش را با من تنظیم کند. میگذرد این روزها. هرچه باشد می‌گذرد. غصه ندارد که .. درس من روزی تمام می‌شود. دخترم روزی بزرگ می‌شود. از این خانه کوچ می‌کنیم. آن وقت دیگر درس ندارم که به زور دخترم را بخوابانم‌ و بیایم روی پله بنشینم و طلوع آفتاب را از پشت در نظاره کنم و همانطور که صدای پرندگان همسایه به گوشم می‌خورد؛ درس بخوانم. لذتی دارد این روزها. جوانم. درس دارم. شوقِ آینده دارم. همه‌ی این سختی‌هایش زیباست. دوستشان دارم. من حتی این سر دردِ جدا نشدنی را که دو روزی‌ست میهمانم شده، بسیار دوست دارم. روزی تمام میشود این درد ها‌.. و من دلتنگ‌شان خواهم شد. ✍🏻 خانم ز شهسوار

اینجا پناهگاهِ من است .‌

‌ امروز بخاطر شما فیلم گرفتم جایی که من درس میخونم همینقدر قشنگه ...🌱 ‌

‌‌ هفت سال شد . چقدر خارق‌العاده‌ست که هفت سال از عمرم توی حوزه‌ی علمیه گذشته .. خدایا بابت اینکه بهم جسارت بخشیدی تا توی این راه قدم بردارم و هراسی به دل راه ندم هزاران هزار بار ازت ممنونم :) ‌

تهش مرگ نیست عزیز من؛ تهش نجفه، نجف!

‌فکر کن در میان همه‌ی زمختی‌های زندگی، موجودی کوچک و خوش بو وجود دارد که به روزمرگی‌هایت لطافت می‌بخشد.

این همه از قناعت گفتم حالا بیایید یکمم غر بزنم از مذهبی هایی که به اسم قناعت دارن آبروی دین اسلام رو می‌برن.