جوونِ مومن و انقلابی، از تلاش کردن خسته نشو. امشب محسن برمهانی رو توی تجمعات شبانه قم دیدم. سخنرانی عجیب و عمیقی که داشتن، حال دلمو خوب کرد (:
شِیخ .
قهر کرده ام با نوشتن. بس که زندگی، همهاش با دویدن ها یکی شده است. وقتی برایم نمیماند برای آنکه بخواهم با قلم و کاغذ نجوا کنم ...
آدمم. رنج ها، هرقدر هم که کوچک باشند؛ در جانم رخنه میکنند. امانم را میبرند. روزگارم را سیاه که نه اما خاکستری میکنند. حق دارم اگر شانه خم کنم. درست است که خدا به زنها قدرت داده است تا در اوج سختیها چنان سرو، ایستاده باشند. اما درختهم گاهی ترجیح میدهد که شاخهاش بشکند. چه برسد به زن.
امروز، نوشتم. نه برای آنکه کسی بخواند، نه برای آنکه چیزی از من بماند، تنها برای آنکه نوشته باشم. برای آنکه با قلم و کاغذ به صلح رسیده باشم. برای دوستی، برای رشد، برای حال خوب، برای آنکه به آغوش زینبِ درونم برگردم.
دفتر خاطرات جدید، خودکارهای جدید، برگِ زرد جدا شده از درخت و من. این رفاقت اگر پایدار بماند همه چیز به زودی حل میشود.
#زینب_شهسوار
میدونی قم چجوریه؟
اینجوریه که خیلی رندوم با یه آدمی رو به رو میشی و طرف یجوری باهات گرم میگیره، که یه لحظه به خودت میایی میبینی ساعتهاست داری باهاش حرف میزنی و همه رازها و مشکلات و دستاوردهات رو هم بهش گفتی. چمیدونم والا. خیلی حس قشنگیه.
اگه مجبوری خودِ واقعیت رو پنهان کنی که مبادا طرف ناراحت بشه و از دستش بدی. پس همین الان از دستش بده!
دلمان نمیخواست غایب باشیم
وارد تکاتاق خانه شدم. بقچه را باز کردم. زمستان گذشته، پدرم یک کاپشن برایم خریده بود که اگر با آن تا قطب شمال هم بروم، بعید است سرما را حس کنم. با خودم فکر کردم شاید این سرما، چنین کاپشن گرمی را لازم داشته باشد. از بقچه بیرونش آوردم و بعد اتاق را به همان حال رها کردم.
خوبی زندگی در دیار غربت همین است؛ بعید است مهمانی سرزده از راه برسد. خانه میتواند گاهی بههمریخته و ژولیده باشد.
نگاهی به ساعت انداختم. هنوز ده دقیقه مانده بود تا همسرم برسد. با بازی و خنده، یواشیواش لباسهای فاطمه را تنش کردم؛ بلوز و شلوار صورتی، جوراب، شلوار جین، ژاکت، بافت، کاپشن یکسره، کلاه و تمام!
ترجیح دادم تا جایی که میتوانم لباس روی لباس تنش کنم. بهتر از آن بود که سرما بخورد. طفلکی خودش که زبان ندارد بگوید از شدت سرما استخوانهایم یخ زده است! از زیادی لباسها و گرمای خانه، گریهاش گرفته بود. من هم با شکلک درآوردن و صدای گربه و گوسفند و گاو، ساکتش کردم. در همین فاصله، خودم هم حاضر شدم.
هنوز گیره روسریام را نزده بودم که همسرم رسید. با باز شدن در، بوی باران به مشامم خورد؛ بوی زمین خاکی خیسخورده. خوشحال و خندان به صورت علی چشم دوختم. خیال کرد میخواهم بگویم بیخیال، بیا جایی نرویم. باران میبارد. اما نه! اتفاقاً برای رفتن مصممتر شده بودم.
چادر را روی سر انداختم؛ پتوی فاطمه را برداشتم و از پلهها بالا رفتم. نشستیم پشت موتور. علی یادآوری کرد که چادرم را خوب جمع کنم. در همین یک سال اخیر، پنج چادر را با موتور سوزاندم. همهشان هم ایرانیالاصل بودند و مایه افتخار! آخری هم چادر نگیندار و گرانقیمتم بود که لای چرخ موتور گیر کرد و پاره شد. آن موقع دیگر عنان از کف داده بودم. حیف بود، اما اتفاق بود که افتاد. دیگر نباید تکرار بشود.
چادرم را خوب خوب جمع کردم. فاطمه را پتوپیچ، زیر چادر بردم. مطمئن بودم نه قطرهای باران روی صورتش میریزد و نه ذرهای احساس سرما میکند. آنقدر با آن همه لباس سنگین شده بود که همان ثانیههای اول، درد کمر و کتف و گردنم شروع شد. اما توجهی نکردم.
علی با کمترین سرعت حرکت میکرد. خوب بود. میتوانستم نشستن قطرات باران روی زمین را ببینم و به نگاه آدمها خیره شوم.
نزدیک کوچه ما، یک وانت ایستاده بود. بار میوه داشت و انار میفروخت. نگاه کردم و دیدم آقای فروشنده نه کلاهی دارد، نه چتری و نه چیزی که او را از این باران در امان نگه دارد. درست شبیه ما!
چهرهاش شاداب بود. ادعا داشت انارهایش دانههای یاقوت دارند. رزق حلال، نوش جان خودش و خانوادهاش!
از آن شب تا به حال، هنوز هم دارم به استقامت مردها فکر میکنم؛ به اینکه چقدر رنگ خدا میگیرند وقتی برای به دست آوردن روزی حلال، در هر شرایطی تلاش میکنند.
در کشاکش همین فکرها و خیالبافیها، به میدان مفید رسیدیم. چادرم خیسِ خیس شده بود. من بوی باران را استشمام میکردم و علی نگرانم بود که مبادا سرما بخورم. همان گوشهوکنارها، لابهلای انبوه ماشینها، موتور را پارک کردیم.
با خودم گفتم لابد مردم رفتهاند. سوز هوا و باران و احتمال سرماخوردگی بعید است اجازه داده باشد جمعیت زیادی آنجا بمانند. اما خب... اعجاز عشق به همین است.
وقتی به سمت موکب رفتیم، از دیدن جمعیت تعجب کردم. صندلی خالی برای نشستن پیدا نمیشد. بچه به بغل، آنقدر ایستادم تا بالاخره جایی برای نشستن پیدا شد.
روی باندها پلاستیک کشیده بودند. سخنران زیر بارش باران، با طمأنینه صحبت میکرد. من هم پا روی پا انداخته بودم و هر از چندگاهی دستی به گونههای فاطمه میکشیدم تا ببینم صورتش گرم است یا سرد.
باران همچنان میبارید. لباسهای من خیس شده بود، چادرم سنگینی میکرد و کمر و گردنم درد گرفته بود. اما جمعیت هنوز نشسته بود و سخنران همچنان حرف میزد.
نگاهم را از فاطمه گرفتم و به جمعیت دوختم. هرکدام از ما میتوانستیم آن شب در خانه بمانیم؛ زیر یک پتوی گرم، دور از باران و سرما. اما آمده بودیم. یکی با موتور، یکی پیاده، یکی با خانواده و یکی شاید با تحمل سختیهایی که من حتی از آنها خبر نداشتم.
آن شب فهمیدم بعضی حضورها را نمیشود با سرما و باران سنجید. آدمهایی که میتوانستند در خانههای گرمشان بمانند، آمده بودند تا بگویند هنوز پای کارند؛ هنوز وطنشان برایشان مهم است و هنوز در برابر آنچه دشمن میخواهد، حرفی برای گفتن دارند.
و من، با فاطمهای که زیر آن همه لباس و پتو آرام گرفته بود، میان آن جمعیت نشسته بودم و به باران نگاه میکردم. به اعجاز الهی!
#زینب_شهسوار
شِیخ .
حرفی؟ سخنی؟ کلیک کنید.
با خوندن پست های کانال و دیدن عکسها فکر میکنی من چجور آدمی هستم؟ و به چه چیزهایی علاقمندم؟؟