بماند به یادگار، از آخرین طلوع یک اولین((:

باورم نمیشه که قرار نیست دوباره ظهر به ظهر کلافه از دختر کوچولویی باشم که در خونه رو میزنه تا بریم بازی کنیم...

خداحافظ.....(':

اینم یادگاری از خاطره ی خیلی خوب دیروز‹:

فکت پنجممون این باشه که... گوش دادن خیلی از آهنگا برام مثل کشیدن ناخن روی تخته سیاه شده و انگار درونم رو به کل به هم می‌ریزه..

و دوباره، همه چیز جوری تموم شد که انگار هرگز وجود نداشته...

¹²وای اتفاقا دقیقا دیروز اینو دیدم و یادش افتادم.. این مدل پیاما دقیقا دارن میگن مراقب باشید مورد اول اتفاق نیافته...هرچند با اینکه حس میکنم یه جای کار داره میلنگه...

فکت ششممون این باشه که... اولین اتفاقی که توی شرایط استرس و فشار برام می‌افته اینه که قابلیت فکر کردن با در نظر گرفتن همه شرایط و جوانب کار رو از دست میدم و خیلی احتمالش زیاده که فکر نکرده حرفی رو بزنم، در عین حال به خاطر خستگی ذهنی کمتر حرف میزنم و جوابام کوتاه تر میشه

فکت هفتممون هم این باشه که... من عاشق بوی پیاز سرخ شده ام و خیلی گرسنه‌م میکنه👺

فکت هشتممون هم این باشه که.. من عاشق رول رفتن ام و وقتی ایده ی یه سناریو رو دارم یا حتی یه رول نصفه ای که دوستش دارم رو، عین ماهی میشم که بیرون آب افتاده و برای یه قطره آب تقلا می‌کنه حتی اگه به روی خودم نیارم اما اغلب وقتایی که رول میرم هم بعدش احساس بدی نسبت به خودم پیدا میکنم و دچار اورثینک میشم. اینجوری که...: نکنه بدشون اومده باشه؟ نکنه دارم خودمو تحمیل میکنم؟ نکنه به زور تحمل کردن؟ نکنه حوصلشون سر رفته باشه؟ اصلا چرا من لال نمیشم و این بحثها..........