امروز یه دختر خانوم گوگولی رو دیدم که خیلی ناناز بود~ یهویی نقاشیشو کشیدم و با یه نامه کوتاه بدون حرف اضافه بهش دادم 🥲🤌 (البته که هنوز استرس دارم، اما خیلی خوشگل ذوق کرد..)

بچها بابای نیوکو فوت شده لطفا براش فاتحه بخونید🖤🥀

نیوکو جان تسلیت میگم... ان‌شاءالله غم اخرتون باشه.. خدا بهتون صبر بده..

میدونید یه وقتایی مامانم یادم میندازه که هی! تو یه آدم مذهبی هستی به یه سری چیزا باور داری چرا از اونا کمک نمیگیری؟

مثلا برا امتحانات نذر کن، یا با وضو درس بخون.

میدونید، حق با مامانمه واقعا یه وقتایی فراموش می‌کنم که چه چیز باارزشی رو دارم.

#سردبیرلانچر8 عــــــالم، چیزی شبیه به یک تعزیــــــه بزرگ است. حکما گفته‌اند آنچه ما «واقعیتِ صــــلب» می‌پنداریم، در نگاهِ اهلِ معنا، اعتباریاتی بیش نیستند. این درها، دیوارها و حتی این بدن، لایه‌های نازک و شفافی از یک «مَجازِ» یادآورند. علامه طباطبایی می‌فرمود: تمامیِ این مناسباتِ دنیوی، «اعتباریاتی» هستند که برای رسیدن به یک «حقیقتِ برتر» وضع شده‌اند. دنیا تماشاخانه‌ای است که کارگردانش، هستیِ مطلق است. صندلی ریاست، پله‌های آپارتمان، و حتی برخوردِ یک خودرو در ترافیک، همگی «پرتابِ یک توپ» به سمتِ توست. اصل، آن جسمــــــــی نیست که پرتاب می‌شود؛ اصل، «واکنــــــــــشِ توحیدی» تو در میانه‌ی این بازی است. در این میدان، ماده پوچ است و نیت‌ها، تنها واقعیت‌های جهان‌اند. آنکه در بیابان چوبی را برای بستنِ اسبِ دیگران می‌کوبد و آنکه همان چوب را برای پاره نشدنِ لباسِ دیگری می‌کَند، هر دو برنده‌ی یک بازی هستند؛ چرا که هر دو، «وظیفـــــه» را در لحظه‌ی تماس با ماده، کشف کرده‌اند. خداوند در پسِ این صحنه‌ی مَجازی ایستاده تا ببیند تو چگونه نقش می‌خوانی؟ در این تعزیه، فرقی نمی‌کند که هستی؛ مهم این است که بدانی این‌ها «نقش» است و تو «بازیگرِ میدانِ خدایی». حواست هست؟ خدا همه این صحنه را چیده است تا تو بازی کنی! سوئیچِ بنز را به سمتت پرتاب کرده‌اند یا تهمت را؟ تلخی و شیرینی‌اش مَـــــجاز است؛ مهم این است که تو در این صحنه، چقدر بازیگر نقش اول خوبی هستی! بندگی ات را بکن. #ویکی‌هست‌وهیچ‌نیست‌جز‌او‌وحده‌لااله‌الاهو |@launcher8|

حواست هست؟ خدا همۀ این صحنه را چیده است تا بازیِ تو را ببیند #یالثارات‌الخامنه‌ای #کف‌خیابون #مسئولین #مذاکرات

⁷مهم ترین کاری که براش باید بکنی اینه که مسیر درست رو همچنان دنبال کنی تا وقتی تلاش کنی به نسخه قبلت برگردی فقط و فقط ازش دور تر میشی درحالی که ریشه شخصیت و فطرتت در درونته. اگه بهش فضا بدی خودش رشد می‌کنه و شکوفا میشه دوباره

⁷من فکر میکنم سوءتفاهم شده. جست و جو کردن اشتباه نیست.. باید خودت رو بشناسی.. اما نباید تلاش کنی دوباره خود قبلت بشی. چون اونوقت تلاش میشه تظاهر به اون آدم بودن و حسرت خوردن. این درحالیه که اگه از مسیر درست شروع کنی به رشد و زندگی کردن چه بسا با یک شخصیت جدید، میتونی در مسیرت از نزدیکی نقطه ای که قبلا بودی هم گذر کنی