واسه دووم آوردن تو این بازی باید دست از جان شسته باشی.

خوندن نوشته‌های قدیمی اصلاً ایده خوبی نیست

نخونید.

شباهت‌های ما باران که می‌بارد تماشایی‌ست که تو گیسوی تر داری و من چشمان تر دارم

کمند. گیسوانت را که رها می‌کنی، در هوا می‌رقصند و زلفِ کمندت مرا به طناب می‌کشد. هنگامی که باد در بین موهایت می‌پیچد و کمندش را از هم گسیته می‌کند، به‌هم می‌پیچم چون دستان من در میان موهایت گیر نمی‌کند جای باد. نخست نمی‌دانستم کمند، طناب نیز هست، چون اسب‌سواری که به شکارِ اسبی بتازد. زین‌پس که می‌دانم، تا ابد کمند زلفت را به‌جان می‌خرم. طناب دارش کن و دور گردنم بیاویز، به خداوندی خدا قسم که گر دهانم به اعتراض باز شد، لال شدن بایدش.

گر دهانم به اعتراض باز شد لال شدن بایدش.

مرا بشنو و راه رسیدن صدایم به گوش کولیان را سد کن

هرسال این موقع اینجام

منم چاوشی منم دستم از دستش دوره.

It’s the thrill of the fight.