جدیم نگیرید، درست میشم.

شبت بلند غمت نیز غمت بخیر شبت نیز

روی تن من خاکستر، روی تن شهر خاکستر، روی تن تو خاکستر. رنگ موردعلاقه‌م خاکستریه، مثل خاکستر توی چشمات بعد از خاموش شدن آتیشش. این‌بار سیمرغ نگاهت از کدوم طرف قراره روی شونه‌م بشینه فسانه؟

«ولا تجعل في قلبي إنتظاراً لشيء لن يأتي يا الله.» خدایا در قلبم انتظار چیزی که اتفاق نمی‌افتد را قرار نده.

توی زندگی و کارت غرق میشی؛ سرت رو بالا میکنی تا نفس عمیق بکشی، میبینی نه دانش‌آموز/دانشجو خوبی بودی، نه شاغل عالی‌ای، نه مربی بینظیری، نه رفیق پایه‌ای و نه پارتنر کافی‌ای. غرق شدی توی دنیایی که از پشت شیشه بهت فشاره میاره، توهماتی که جلوی چشمات رو گرفتن و نمیتونی ببینی بیرون از کالبد خودت واقعا چخبره. گاهی از اونی که هستی و توی آینه تماشا میکنی چند قدم فاصله بگیر. از دور خودتو تماشا ‌کن. سختی هارو به فراموشی بسپر و کدری هارو بریز دور.‌ میبینی لبخندِ فریبنده‌ات پشت چه غم‌های رایگانی مدفون شده بود. حال الان‌تو شبیه ماه‌گرفتگی میمونه. ابر‌های فشار و اندوه و از اطرافت کنار بزن، اون‌موقع میبینی چقدر بی‌نقصی و چقدر میتونی توی همه‌چیز بی‌نظیر باشی.

تو فکر میکنی اون اذیتت می‌کنه و دوستت نداره ولی اون همیشه از قرصای تو توی وسایلش داره.

Love story never ends

تو چشمات عزیزم منو دفن کن که مزار پرنده، توی آسمونه

- ۲٠/۷، مِيلادُ صَوتِ النَّجَاة.. 🤍

«تقصیر توعه.» صداش مثل کشیدن ناخن روی شیشه بود. مغز و روحم رو خراش میداد. خندیدم. «من؟» ولی من که همه‌ی تلاشمو کردم، دیگه چی کم گذاشته بودم؟ چیکار باید میکردم که نکردم؟ نگاهمو از آینه گرفتم. باید برم.