من از این اخلاقا ندارم به در بگم دیوار بشنوه، من یهو یه چیزی میگم دیوار خراب شه روت.
با من مشکل داری؟
خب با خودت حلش کن به من ربطی نداره.
یعنی چی که بریم بیرون؟ بنده فقط یک شخص آنلاین هستم، در دنیای واقعی وجود خارجی ندارم.
کاش آدما رک و صادق بودنم رو با بیشعوری اشتباه نگیرن. یا حداقل اگه تحمل شنیدن انتقادات و حقیقت رو ندارن، نظرم رو درمورد چیزی نپرسن.
برای بقیه منطقیترینم ولی نوبت خودم که میرسه مغزم خالی از هر نوع منطقی میشه.
اگه کسی بهتون احساس ناکافی بودن داد، بهش احساس وجود نداشتن بدید.
عمیقا دلم میخواد همه احساساتمو بریزم دور و بقیه زندگیمو به منطقیترین شکل ممکن بگذرونم.