__

چه کسی گفته که اسم تو رضاست تو علی هستی و مشهد نجف اشرف ماست .

از هر چه هست دور و برم خسته‌ام فقط صحن و سرای شاه خراسانم آرزوست . . .

بزا حمله کنن آقا 🦦🗡 .

__

- بخاطر عشق ِبه تو ، آدم ها دوری می‌کنند . وزش نسیم ِمهربان پدرانه‌ات تسکین ِجراحت های قلبم است . این چشمان ِبارانی به شوق تو به این کویر دل پایان داده اند . غوغای ِدلم با ذکر تو آرام می‌گیرد . من رفیق زیاد دارم اما با وفا چیز دیگریست . خدا شاهد است دلم هر قدم را فریاد می‌کشد از دلتنگی . دلم لک زده برای شنیدن آوای حرم . نمیدانم با این قلم ِفراق چه واژه ای بر تن چروک و پیر کاغذ هک کنم . بنازم آن قطره اشک را که به حرمت ِتسبیح گفتن ِخآدمت جاری شد . من تو را دوست میدارم . . . من ، مرا ببخش . . . - آذرخش .

' امام‌رضا خیلی دوستت دارم : )

__

و آدمی به امید زنده است . بخار نفس های مردم پر شده از بی‌امیدی و خاکستر گذشته . اما می‌دانم نقطه‌ای از امید در اعماق قلبشان نفس می‌کشد . قطره های اشک ِآمیخته شده با امید بر روی گونه ها جاری می‌شوند . پرتو‌های خاتون آسمان مرهمی می‌شود بر بی‌امیدی های زخم‌ها . زنده‌ایم به پرواز قامت ا ُمید . سکوتمان دگر نوری بخش تاریکی نیست . جنگی در میان است اما ما غافل از آینده ، می‌کوشیم تا زنده بمانیم و اکسیژن بی‌امیدی را در ریه هایمان رشد دهیم . . . - آذرخش .

- اعتراض دارم به رنگ سرخ ، که سوزاننده‌ست . . .