__

و آدمی به امید زنده است . بخار نفس های مردم پر شده از بی‌امیدی و خاکستر گذشته . اما می‌دانم نقطه‌ای از امید در اعماق قلبشان نفس می‌کشد . قطره های اشک ِآمیخته شده با امید بر روی گونه ها جاری می‌شوند . پرتو‌های خاتون آسمان مرهمی می‌شود بر بی‌امیدی های زخم‌ها . زنده‌ایم به پرواز قامت ا ُمید . سکوتمان دگر نوری بخش تاریکی نیست . جنگی در میان است اما ما غافل از آینده ، می‌کوشیم تا زنده بمانیم و اکسیژن بی‌امیدی را در ریه هایمان رشد دهیم . . . - آذرخش .

- اعتراض دارم به رنگ سرخ ، که سوزاننده‌ست . . .

' من نمی‌دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر ؟ سلام رفقا .

__

بسیجی هستم و باید صدایت میزدم خواهر تو را دیدن بہ چشم خواهری سخت‌‌ است! میفهمی ؟ .

باز هم طوفان غم افتاده بر دریای‏ دل دوری‌ات شلاق غم بر روح و پیکر میزند - روزبه وکیلی .

__

هر چه نازش می‌کشم با چشم گوید أذهبی آخر او قاری قرآن است و بچه مذهبی . . .

رویای کدام بهار را بی من در آینه خندیدی که من این همه پاییزم .

- از اثبات خود به هرکس ، آسیب خواهی دید . . .