🪴/*

در دنیایي که همه چیز خیلي زود فراموش مي‌شود ، عکس‌ها سندي هستند که با ثبت یك لحظه ، راوي تاریخ می‌شوند .

ارغوان‌‌، می‌بینی‌؟ به‌ تماشاگه‌‌ ویرانی‌ ما‌ آمده‌اند .

بیا که هر دو به نوعی، به شانه محتاجیم .

-

پیتزافروشي تراز :)))

تور کویر بهانه‌ست؛ آفرود به آفرود دنبال تو می‌گردم.

[ دست نوشته های یک انسان پُر هیاهو ] امشب دوباره ، با چشمانی که از فرط خستگی هر چند ثانیه یک بار روی هم میروند ، دست به قلم شدم تا از غمی بنویسم که این روزها در وجودم ریشه دوانده است . غمی که با تلاطم و تنش های روزمره دست در دست هم داده‌اند تا من ، بشوم آدمی که به هیچ صراطی آرام نمی‌گیرد و همچون دیوانه‌ها ، حیران و سرگشته به دنبال حل و فصل کار‌هایش میدود و به خط پایان هیچ کدامشان هم نمیرسد . بماند که چه دردی پشت این نرسیدن هاست ، اما چیزی که بیشتر از همه مرا آزرده کرده ، این است که نمیدانم ! آري ، نمیدانم . نمیدانم دلیل این غم‌های پی در پی و تلاطم‌های شدید چیست و همین است که مرا فرسوده کرده ! شاید اگر دلیل این حالاتِ مُخرب را می‌دانستم به دنبال راهکاری برای پایان دادن به آن میگشتم و آن وقت ، رها میشدم از این محبسِ انفرادیی که ماه‌هاست ، در آن زندانی شده‌ام .. [به وقتِ ۰۱:۵۳ دقیقه‌ي ِبامداد.] #چرندیات.

تراپي ؟ :) نه ممنون ؛ از چشماي ِرفیقوم عکاسي مي‌کنم .