من میدونم گفتوگو راه چاره هست، ولی نه درمورد دلخوریهایی که بارها دربارشون صحبت کردم و چیزی جز بیتفاوتی ندیدم.
حس ناامن بودن یه آدم، حسیه که دیگه بازگشت نداره، اونی که ناامن شد دیگه هرچیم بشه نمیتونه "آدم امن" باشه.
تخته کردم خانهی دل، قفل کردم سینه را بعدِ تو ویران بمانَد خانهی ویرانهام...
راحم تبریزی*