#زمستان_خونین #پلات_صد_وپانزدهم هنوز داشتم با نگاهم در و دیوار را بررسی می‌کردم و مغزم خاطرات را یادآوری می‌کرد که آوا، انگار که صاحب‌خانه‌ی ده‌ساله‌ی اینجا باشد، بی‌مقدمه رفت سمت راهروی کوچکی که به اتاق‌ها منتهی می‌شد و با صدایی بلند گفت: - خب، کدوم اتاق برای منه؟ دنبالش رفتم، سه تا اتاق با اندازه‌های متفاوت تهِ راهرو هستند. - سه تا اتاق داریم، ولی... قبل از اینکه حرفم تمام شود، خودش مثل یک بازرس کارکشته وارد اتاق اول شد. کوچک بود، با یک پنجره‌ی قدی که رو به خیابان باز می‌شد. - این کوچیکه، نورش هم کمه. بدون این‌که من چیزی بگویم، سراغ اتاق دوم رفت. کمی بزرگ‌تر بود، یک کمد دیواری سرتاسری داشت و کاغذدیواری‌اش طرح محوی از خطوط هندسی بود. - این یکی بهتره، ولی... یاسین، چرا اینجا سه تا اتاق داره؟ مگه فقط قرار نبود من و تو باشیم؟ نفسم را با صدا بیرون دادم. می‌دانستم این لحظه دیر یا زود می‌رسد و از واکنش او می‌ترسم، شاید نتواند کنار بیاید اما حضور شخص سوم و چهارم برای من و آوایی که نمی‌تواند سرکشی دخترانه اش را محدود کند از واجبات است. - ببین، قرار بود بهت بگم، این واحد، خونه‌ی یه پروژه‌ی مشترکه، من و تو تنها نیستیم، دو نفر دیگه هم قراره بهمون اضافه بشن که زن و شوهر هستن. آوا خشکش زد، برگشت و با چشم‌هایی که حالا از تعجب گرد شده بود، نگاهم کرد. - چی؟ یعنی هم‌خونه‌ای داریم؟ اونم دو نفر دیگه؟ من فکر کردم قراره با هم... یعنی لحنش یک‌دفعه از آن غرور همیشگی افتاد و به یک سردرگمی بامزه تبدیل شد، تصور این‌که با او بخواهم تنها بمانم برایم کابوس بوده اما او انگار سودای اذیت کردن مرا در سر داشته و حالا رکب خورده است. - یعنی چی که دو نفر دیگه؟ من با تو هم به زور کنار میام، حالا فکر کن دو نفر دیگه هم باشن اونم مثل تو؛ خونه‌ی پدرت می‌موندیم که بهتر بود. خنده‌ی کوتاهی کردم. - اتفاقاً بودنشون لازمه، برای اینکه کمتر روی مخ هم راه بریم. اون اتاق بزرگ آخری که رو به حیاطه، اتاق اون‌هاست. دوتا اتاق کوچیک‌تر هم مال من و تو هست. آوا با حرص نفسی بیرون داد و رفت سمت اتاق کوچک‌تر؛ همان که پنجره‌اش رو به حیاط بود. - خب، من این رو برمی‌دارم. حداقل اگه بقیه رو دیدم، بتونم از پنجره فرار کنم. سرم را به نشانه‌ی تاسف تکان دادم و نمکی گفتم: - هرطور راحتی، خانمِ فراری! به سمت پذیرایی بازگشتم. - می‌دونی چی می‌چسبه؟! به دیوار تکیه‌ای داد و کنجکاو نگاهم کرد آرام خندیدم و به سمت آشپزخانه اشاره کردم. - خب، قبل اومدن بچه‌ها، یه چایی می‌چسبه! نگاه آوا با تردید به سمت آشپزخانه رفت وبرای اثبات خودش هم شده، برای درست کردن چای پیش‌قدم شد. روی مبل نشستم تا کمی از کلافگی و خستگی ذهنم کم کنم، اما صدایی که از آشپزخانه می‌آمد، بیشتر شبیه صدای افتادن بمب بود تا درست کردن چای ساده! چند لحظه بعد، صدای بلند آوا را شنیدم: - یاسین؟ کلافه پاسخ دادم: - بله؟ - قوری کجاست؟ نقشه‌ی چیدمان آشپزخانه را در ذهنم مرور کردم. - توی کابینت سمت راسته. دوباره صدای جابه‌جا شدن قابلمه‌ها و برخورد فلز با فلز آمد، بعد سکوتی عجیب که نگران کننده بود، کنجکاوانه برخاستم و سمت آشپزخانه رفتم. صحنه‌ای که دیدم، واقعاً دیدنی بود! آوا ایستاده بود وسط آشپزخانه، در کتری را باز کرده بود و داشت با تعجب چای خشک نگاه می‌کرد، انگار که دارد یک شیء باستانی را بررسی می‌کند. - یاسین... این چای که توش ریختنی نیست؟ مگه اینا رو نباید مثل دمنوش بندازم توی آب جوش؟ به پیشخوان تکیه دادم و با خنده گفتم: - آوا خانم، تو تا حالا چای درست نکردی؟ صورتی‌اش کمی گل انداخت، اما هنوز سعی می‌کرد با اعتمادبه‌نفس رفتار کند و خودش را از تا نیاندازد. - خب... همیشه یکی بوده که این کارا رو برام انجام بده. چای کیسه‌ای که دیگه پرسیدن نداره ولی این کیسه‌ای نیست. نزدیک‌تر شدم، کتری را از دستش گرفتم و آب کردم. - تو اگه بخوای با این وضعیت برای اون دو نفر هم‌خونه‌ای چای بیاری، احتمالا اولین روز ورودشون، حکم اخراجت رو امضا می‌کنن. آوا نگاهی به کتری و بعد به من کرد، یک‌دفعه آن نگاه مغرورش تبدیل شد به یک لبخند کج و لوس و گفت: - خب، اگه انقدر واردی، خودت یادم بدهقرار نیست که همه چیز رو بلد باشم، مگه نه همسر عزیزم؟ دستم را روی شانه کتری گذاشتم و به گاز اشاره کردم. - نه، قرار نیست. ولی قرار هم نیست خونه رو به آتیش بکشی. ببین... اول شیر گاز، بعد کتری، بعد... سرم را بلند کردم و دیدم با آن چشم‌های درشتش، با دقت و کنجکاوی به دست‌های من نگاه می‌کند. انگار نه انگار که پنج دقیقه پیش می‌خواست با من بجنگد. سکوت عجیبی بین‌مان نشست؛ سکوتی که نه بوی دعوا می‌داد، نه بوی تنفر بوی چای ایرانی می‌داد... و شاید، کمی هم بوی یک شروع غیرمنتظره دو نفره! 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

دو خط روضه...💔 -روزچهارم 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

#زمستان_خونین #پلات_صد_شانزدهم - فراتر از تصور - هنوز در زیبایی خانه غرق بودم و با چشم‌هایم از دیوارهای روشن، پرده‌های مرتب و چیدمان تمیز و شیک خانه لذت می‌بردم که یاسین هوس چای کرد. در دلم خنده‌ام گرفت؛ واقعا در چنین لحظه‌ای که هنوز دارم با فضای تازه آشنا می‌شوم، چای خواستن از من کار ساده‌ای نبود. اصلاً انگار از آن چیزهایی بود که آدم فقط در فیلم‌ها می‌بیند؛ دختری در خانه‌ای تازه، پسری روبه‌رویش و وظیفه‌ای به ظاهر معمولی که ناگهان برای من تبدیل به معمایی پیچیده شد. اولش همه چیز ساده به نظر می‌رسید، قوری همان‌جا بود، چای هم توی قوطی فلزی روی کابینت اما وقتی چشمم به آن‌ها افتاد، هرچه در دانسته‌هایم گشتم، چیزی که به کارم بیاید پیدا نکردم. نه اینکه واقعا ندانم چای چگونه دم می‌شود، اما آن لحظه، آن‌قدر ذهنم درگیر فضای خانه، حضور یاسین و حس تازه و عجیبم نسبت به همه‌چیز بود که مغزم درست کار نمی‌کرد، انگار یک نفر دکمه‌ی تمرکزم را برداشته بود. آخر سر، زحمت دم کردن چای افتاد گردن خود یاسین و من، مثل کسی که بخواهد چیزی یاد بگیرد و در عین حال وانمود کند فقط نظاره‌گر معمولی است، چشم از حرکاتش برنداشتم. به کابینت کناری تکیه زده و دست به سینه، نگاهش می‌کردم که با دقت استکان‌ها را از داخل کابینت برمی‌داشت و در سینی می‌چید. حرکاتش آن‌قدر طبیعی و بی‌تکلف بود که ناخودآگاه حس کردم انگار این خانه از قبل برای او آشنا بوده است، برای من اما نه من هنوز با هر گوشه‌اش غریبه بودم. وقتی کارش تمام شد، استکان‌ها را در سینی گذاشت و نگاهش را به سمت من چرخاند. نگاهش مثل همیشه آرام بود، اما چیزی در ته آن می‌درخشید؛ چیزی که نمی‌دانستم دقیقاً چیست، اما از جنس همان سکوت‌های معناداری بود که آدم را بی‌دلیل مضطرب می‌کند. - به چی انقدر با دقت نگاه می‌کنی؟! شانه‌ای بالا انداختم، سعی کردم عادی به نظر برسم، هرچند قلبم کمی تندتر از حد معمول می‌زد. - هیچی... فقط چقدر توی کار خونه مهارت داری. لبخند آرامی زد؛ از همان لبخندهایی که نه پررنگ‌اند و نه نمایشی، اما عجیب روی دل می‌نشینند. واکنش‌هایش از وقتی به این خانه آمده بودیم، عجیب و غریب شده بود، گاهی زیادی آرام، گاهی زیادی مراقب، گاهی هم به طرز غریبی صمیمی و همین‌ بیشتر از هر چیز دیگری ذهنم را درگیر می‌کرد. چند ثانیه بعد خودش هم به کابینت‌های روبه‌روی من تکیه داد، حالا فاصله‌مان آن‌قدر کم بود که می‌توانستم بوی آشنای عطرش را حس کنم؛ بویی که به شکل عجیبی با فضای خانه آمیخته و ضربان دلم را نامنظم‌تر می‌کرد. - وقتی پسر باشی و سربازی رفته، یه چایی دم کردن رو باید بلد باشی. با شنیدن این حرف، ناخودآگاه به صورتش نگاه کردم، یعنی باید باور می‌کردم تمام این مهارت‌ها فقط یادگاری سربازی است؟ نه از مادری به آن کدبانویی؟! به‌طرز عجیبی بلد بود؛ انگار کارهای خانه برایش غریبه نبودند، انگار بارها و بارها اینجا بوده، وسط آشپزخانه‌ای ایستاده و همین استکان‌ها را چیده است. با چشم‌هایی ریزشده و کمی مشکوک به صورتش خیره بودم که ناگهان صدای زنگ در توجه هر دوی ما را جلب کرد. قلبم یک لحظه از حرکت ایستاد، نکند مهمان‌های ناخوانده؟ یا شاید هم بهتر است بگویم هم‌خانه‌ای‌هایمان انقدر زود رسیده‌اند؟ تکیه‌ام را از کابینت برداشتم و مردد، نگاهم بین راهروی ورودی و یاسین چرخید، او بی‌درنگ پیش رفت تا در را باز کند. چند ثانیه بعد صدای خوش‌وبش کردن‌هایشان از ورودی خانه به گوش رسید؛ صداهایی که خبر از ورود چند غریبه به این فضای هنوز ناآشنا می‌داد. پشت کانتر ایستادم، دست‌هایم را بی‌اختیار در هم گره زدم و با انگشت‌هایم بازی کردم. نمی‌دانستم چرا، اما حس عجیبی زیر پوستم می‌دوید، چیزی شبیه اضطراب، چیزی شبیه کنجکاوی، و چیزی فراتر از همه‌شان شاید یک نوع دلشوره‌ی نامشخص که نمی‌دانم از کجاست. مردی وارد خانه شد؛ چند صندوق محافظت‌شده و کارتن بزرگ در دست داشت و نفس‌نفس می‌زد. وقتی مرا دید، کارتن‌ها را روی میز مقابل مبل‌ها گذاشت و همان‌طور که نفسش را تنظیم می‌کرد، سلام داد، با زبانی که به سختی از هیجان یا خستگی می‌چرخید، جواب سلامش را دادم. اما این تازه شروع ماجرا بود، بعد از او، سه مرد دیگر هم وارد شدند، هرکدامشان چیزی در بغل داشتند؛ از کارتن‌های سنگین گرفته تا تجهیزات ریز و درشت، اما مهم‌ترینشان کیس‌ها و مانیتورهای کامپیوتر بود. خانه، که تا همین چند دقیقه پیش آرام و خلوت بود، یک‌باره شبیه کارگاه راه‌اندازی شده بود. سه مرد هنوز کامل داخل نشده بودند که یاسین همراه با یک خانم به جمعشان پیوست، نگاهم ناخودآگاه روی آن دختر ثابت ماند. سنش کم به نظر می‌رسید، چادری است و شال کرم‌رنگی که از زیر چادرش پیداست، به چهره‌اش حالتی مرتب و آرام داده است. رفتارش آرام و حرفه‌ای بود، اما چیزی در حضورش باعث شد من بی‌دلیل سفت شوم. 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

بریم برای پارت جدید🤏👀

#زمستان_خونین #پلات_صد_وهفدهم سرش را به سمت من چرخاند و خیلی آرام سلام کرد، من هم با بهت پاسخ دادم، اما صدای خودم در گوشم غریب بود. نمی‌دانستم چرا، اما همان لحظه حس بدی درونم پیچید نه از خودش، نه از سلامش بلکه از این‌که او کنار یاسین بود. همین یک جزئیات کوچک، همین حضور ساده، کافی بود تا چیزی در خونم بجوشد؛ حسی تیز، زنانه، ناآشنا و آزاردهنده. احساس می‌کردم انگار چیزی درون سینه‌ام آرام آرام جمع می‌شود، به شکل سنگینی که راه نفس را می‌گیرد و آدم را وادار می‌کند بیشتر از حد معمول به یک نفر نگاه کند. به خودم گفتم شاید بی‌دلیل است شاید فقط چون او اولین دختری بود که این‌طور با یاسین وارد خانه شد من اورا دیدم اما نه... حقیقت چیز دیگری است من دارم ناخواسته حسادت می‌کنم. و این حس، از همان لحظه‌ای که چشمم به آن دختر افتاده، مثل شعله‌ای کوچک درون دلم روشن شد. دختر سمت اتاق سومی رفت بعد رو به بقیه گفت: - این میز باید بره توی پذیرایی، کنار دیوار سمت راست بهتر می‌شه. صدایش آرام بود، اما لحنش آن‌قدر مطمئن بود که انگار سال‌هاست همین کار را انجام می‌دهد. دو نفر از مردها فورا دست به کار شدند، یکی از آن‌ها گفت: - باشه، فقط حواستون به پایه‌ها باشه، نزنن به لبه میز و مبل. دومی هم در جواب غرغر کوتاهی کرد و هر سه با خنده به سمت اتاقی که از قبل بسته بود، رفتند و فقط یاسین در پذیرایی ماند. من پشت کانتر ایستاده‌ام و نگاه می‌کنم، دستانم هنوز درهم گره خورده اند، قلبم نه آرام میگیرد، نه اجازه می‌دهد بی‌تفاوت بمانم. از داخل اتاق، صدای کشیده شدن پایه‌های یک میز روی سرامیک آمد، چند لحظه بعد، دو مرد با احتیاط میز بزرگی را بیرون آوردند. میز پهن و سنگینی بود؛ از آن مدل‌هایی که معلوم است برای کار جدی و طولانی‌مدت ساخته شده‌اند، نه برای تزئین، سطح چوبی‌اش برق می‌زد و پایه‌های فلزی‌اش محکم و سرد به نظر می‌رسد. یکی از مردها نفسش را بیرون داد و گفت: - این یکی خیلی سنگینه، مواظب باشین به دیوار نخوره. یاسین از پشتشان آمد و نگاهی سریع به مسیر حرکتشان انداخت. - آروم‌تر... همون‌جا بذارینش، رو به نور بهتره. همان‌طور که دستور می‌داد، نگاهش برای کسری از ثانیه به سمت من هم آمد، فوری چشم دزدیدم، اما دیر شده بود. نمی‌دانستم آن نگاه کوتاه را دیده‌ام که نه، اما احساسش تا مغزم رسیده است یک حس عجیب، مثل اینکه متوجه حال خرابم شده باشد. میز را به‌آرامی در پذیرایی گذاشتند، جایی درست کنار دیوار، روبه‌روی پنجره‌ای بزرگ که نور ملایم روز از آن داخل می‌ریخت. با همان چند حرکت ساده، فضای پذیرایی شکل دیگری گرفت؛ انگار قرار بود اینجا دیگر فقط اتاقی برای نشستن نباشد، بلکه تبدیل به محیطی برای کار، طراحی یا چیزی شبیه آن شود. بعد از میز، نوبت بقیه وسایل رسید، یکی از کارتن‌ها باز شد و از آن یک مانیتور بزرگ بیرون آمد. پلاستیک محافظش هنوز دورش بود و برق صفحه‌اش زیر نور می‌درخشید. مردی که آن را آورده بود با احتیاط گذاشتش روی میز و شروع کرد به درآوردن فوم‌ها و نایلون‌ها کارتن بعدی باز شد؛ کیس، بعد ماوس، کیبورد، پایه‌ی مانیتور، کابل‌ها، چند محافظ برق و وسایل ریز دیگری که نامشان را نمی‌دانستم. همه چیز یکی‌یکی از دل جعبه‌ها بیرون می‌آمد و روی میز و اطرافش پخش می‌شد. من از همان‌جا نگاه می‌کردم و هر بار که یکی از آن تجهیزات کنار هم چیده می‌شد، حس می‌کردم جای من در این صحنه کمتر و کمتر می‌شود. انگار حضور من در این خانه، در کنار یاسین، ناگهان زیر سایه‌ی این دختر و این وسایل کمرنگ شده است. او اما با آرامش عجیبی کار می‌کرد خم می‌شد، چیزی را از داخل جعبه درمی‌آورد، به یکی از مردها می‌داد، بعد با دقت چیزی را روی میز تنظیم می‌کند. حتی وقتی یاسین چیزی به او گفت، با احترام و لبخند کوتاهی جوابش را داد. همین لبخند کوتاه، همین تعامل ساده، کافی بود تا چیزی درونم بیشتر قل بخورد احساس کردم انگار باید چیزی بگویم باید از جایم تکان بخورم. باید نشان بدهم اینجا فقط یک تماشاگر نیستم. اما نمی‌دانم چه چیزی نه می‌توانم بی‌دلیل دخالت کنم، نه می‌توانستم بگویم که از حضورش کنار یاسین خوشم نیامده است. پس فقط ایستادم و نگاه کردم. یاسین خم شد و یکی از کابل‌ها را از دست مرد گرفت. 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

- اگه اون پریز آزاد باشه، این سمت بهتر جواب می‌ده، اون یکی برای دستگاه پرمصرف‌تره. یاسین سری تکان داد و مثل کسی که کاملاً به حرفش اعتماد دارد، مسیر را عوض کرد. همین اعتماد، همین راحتی در لحنشان، برای من از هر چیزی آزاردهنده‌تر بود چرا او این‌قدر راحت کنار یاسین حرف می‌زد؟ چرا یاسین با او این‌طور بی‌تکلف برخورد می‌کند و وقتی من با او صحبت می‌کنم کلافه می‌شود؟ چشمانم را ریز میکنم و ناخودآگاه لبم را میگزم از خودم تعجب میکنم من که تا چند دقیقه پیش فقط ناظری خونسرد بودم، حالا مثل کسی شده‌ام که چیزی از دستش رفته و نمی‌داند باید چطور آن را پس بگیرد. انگار نسبت به یاسین احساس مالکیت دارم، شاید باید فقط من با او صحبت کنم، من اورا اذیت کنم و از کلافه بودنش بخندم و این دختر حالا مانع شده است. دختر در حالی که کابل‌ها را مرتب می‌کرد، لحظه‌ای نگاهش به من افتاد این‌بار لبخندش خیلی محوتر از قبل بود، اما من همان را هم زیادی دیدم. مثل خاری کوچک زیر پوستم نشست، نگاه را از او گرفتم و به سمت پنجره میچرخم، اما حتی نور هم کمکم نکرد. حسادت، مثل موجی آرام و بی‌صدا، از درونم بالا می‌آمد و هر لحظه بیشتر در جانم جا باز می‌کرد. و بدتر از همه این بود که من هنوز نمی‌خواهم بپذیرم که واقعاً حسادت می‌کنم. 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

‹ بیمارفقط‌درطلب‌لطف‌طبیب‌است مامنتظرنسخه‌‌ی‌درمانِ‌حسینیم❤️‍🩹:)!'› 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

#زمستان_خونین #پلات_صد_هجدهم مردها یکی‌یکی وسایلشان را جمع می‌کنند و توضیح کوتاهی می‌دهند و بعد از چند دقیقه، با همان شتاب و نظم اولیه، از خانه بیرون می‌روند. فضای پذیرایی که تا همین لحظه پر از جعبه، کابل، کارتن و سر و صدا بود، کم‌کم آرام می‌شود، فقط همان دختر ماند و مردی که تقریبا تمام مدت کنارش بود. آن مرد هم از لحاظ پوشش و چهره شبیه به یاسین و دوستان اش بود، صورتی با محاسن بلند و موهایی مرتب شده، پیرهنی که روی شلوار افتاده بود. من از همین‌جا نگاهشان می‌کنم اما سعی می‌کنم خیلی هم مشخص نباشد حواسم آن‌جاست. با این حال، چیزی در رفتارشان هست که بیشتر از قبل روی اعصابم راه می‌رود، نه فقط چون دختر کنار یاسین بود، بلکه چون آن دو آن‌قدر راحت و هماهنگ کنار هم حرکت می‌کردند که انگار یک تیم قدیمی‌اند. دختر داشت روی میز چیزی را تنظیم می‌کرد و مردی که کنارش بود، با دقت کابل‌ها را مرتب می‌کند. بعد از چند لحظه، دختر سرش را بالا می‌آورد و می‌گوید: - اگه این یکی هم وصل بشه، تمومه. مرد سری تکان می‌دهد و با لحنی که زیادی خودمانی به نظر می‌رسد، می‌گوید: - تو همیشه می‌گی تمومه، ولی آخرش یه چیز دیگه هم درمیاد. دختر چشم‌غره‌ای کوتاه می‌رود، اما لبخندش را نمی‌تواند پنهان کند، من همان زمان اخم‌هایم را در هم می‌کشم. چیزی در این صمیمیت بیش از حد، از درونم عبور کرد و به جایی رسید که دیگر نمی‌توانم بی‌تفاوت بمانم، بدتر از همه این است که هنوز هم نمی‌دانم نسبتشان با هم چیست، یا اصلا نام هایشان چیست. فقط می‌بینم، فقط حس می‌کنم، فقط دلخور می‌شوم! نگاهم را به‌زور از آن‌ها می‌گیرم و آرام، بدون اینکه چیزی بگویم، به سمت راهروی اتاق‌ها می‌روم. قدم‌هایم آهسته‌اند، اما درونم آشوب است، حس می‌کنم این خانه یهو برایم کوچک شده است، انگار دیوارها هم دارند به صمیمیت آن دو نگاه می‌کنند و من فقط اضافه‌ای در این صحنه‌ هستم. جای اتاق خودم، در اتاق یاسین را باز می‌کنم و داخل میشوم، در را پشت سرم نمی‌بندم، ولی آن‌قدر محکم هلش می‌دهم که خودش با صدای خفیفی بسته‌شد. روی تخت نمی‌شینم؛ فقط کنار پنجره می‌ایستم و دست‌هایم را روی سینه گره می‌زنم، چند ثانیه بعد صدای قدم‌های یاسین در راهرو پیچید. مثل اینکه از همان حالتی که گرفته بودم، چیزی فهمیده است و سراغم آمده است، در را باز کرد و با نگاه مستقیم به من خیره شد. همان‌طور که کنار در ایستاده است می‌پرسد: - چی شده؟! سرد و بدون تعلل می‌گویم: - هیچی. جوابم خیلی سریع‌تر از چیزی است که باید باشد و همین، دقیقاً همان چیزی بود که یاسین را مطمئن کرد چیزی در کار است. یک ابرویش بالا رفت و قدمی جلو آمد: - هیچی همیشه این‌قدر اخم داره؟ پوزخندی سرد می‌زنم و می‌گویم: - به تو ربطی داره؟! لبخند کج و کوچکی زد و جلوتر آمد - خب، منم از سر وظیفه پرسیدم. چون وقتی یکی یهو می‌ره تو اتاق من و شکل مجسمه‌ی دلخور می‌ایسته، طبیعیه که آدم کنجکاو بشه که چیشده! با حرص نگاهش می‌کنم، عادت دارد با حرف هایش روی مغز من رژه برود. - مجسمه‌ی دلخور؟! سرش را به تایید تکان می‌دهد: - آره. از اون مدل‌ها که نوشته روش: به من نزدیک نشو، خطرناک‌ام. بی‌اختیار چشم غره می‌روم، هرچند در لحن اش نمکی آمیخته شده اما از آن خوشم نمی‌آید و بی‌تفاوت می‌گویم: - خیلی بامزه‌ای. با حالت حق به جانبی می‌گوید: - می‌دونم. از لحنش خنده‌ام می‌گیرد، اما سریع خودم را جمع می‌کنم، نمی‌خواهم بفهمد که تسلیم می‌شوم اما او واضحا متوجه شده بود که چیزی شده است. چند قدم جلو آمد و با تکیه به لبه‌ی میز گفت: - حالا بگو ببینم، کی یا چی این‌قدر حالت رو گرفته؟ بازهم خود را به حالتی بی‌تفاوت می‌زنم و می‌گویم: - هیچ‌کس. سریع پاسخ می‌دهد: - دروغ میگی! بازهم پوزخندی حواله اش می‌کنم: - دروغی ندارم. گویی از من سوژه ای در دست دارد که می‌گوید: - خب پس نصفه دروغ گفتی. از این بازجویی اش که حالت نگران به خود گرفته اما اصلش تغییری نکرده است حالم بهم می‌خورد. - نصفه‌اش هم به تو ربطی نداره. در عین جدیت و در کمال تعجب من می‌زند زیر خنده و می‌گوید: - اوهوع! پس قضیه شخصیه. 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

#زمستان_خونین #پلات_صد_نوزدهم انگار می‌خواهد بیخیال پرسیدن شود و من شبیه دختری که دوست دارد جویایش شوند نصفه نیمه می‌گویم: - نه، فقط. کنجکاوانه می‌پرسد: - فقط چی؟ مکث می‌کنم، نمی‌خواهم بگویم اصلاً نمی‌خواستم از اول که اعتراف کنم که از دیدن آن دختر کنار او، آن‌هم با آن صمیمیت، حس و حال خوشی ندارم این برای ما زیادی احمقانه است، وقتی همه چیز نمایش است. اما یاسین از آن‌دسته آدم‌هایی نیست که ول کند با همان آرامش همیشگی‌اش جلو آمد و گفت: - بذار حدس بزنم، از جواد و حنانه خانم که اومدن خوشت نیومده؟! وقتی خودش می‌فهمد، من هم بدون تفره رفتن می‌گویم: - نه. تایی به ابروهایش می‌دهد: - از چی؟! این‌که یکی‌شون خانمه؟ در جواب اش فقط سکوت می‌کنم و نگاهم را به بیرون می‌دوزم و انگار در اعماق چشم‌هایم فرو می‌رود که می‌گوید: - آها. از گوشه‌ی چشم نگاهش می‌کنم: - آها چیه؟! با این یکی، دیگر نمی‌توانم خودم را نگه دارم، یاسین با خونسردی خاص خودش به من نگاه می‌کند، انگار دقیقاً دارد از چشم‌هایم ذهنم می‌خواند. - یعنی می‌خوای بگی فقط چون دختر بود، این‌قدر اخم کردی؟ با لحنی معمولی می‌گویم: - من اخم نکردم. خیلی حق به جانب می‌گوید: - آوا، ابروهات دارن علیه تو کودتا می‌کنن، یعنی اخم کردی، خودت رو توی آینه دیدی؟! با لحنی تند که انتظارش را نداشت گفتم: - اصلاً چرا انقدر نزدیکت بود؟ متعجب می‌گوید: - کی؟ با لحنی که تمام حسادت‌ام را بروز بدهد می‌گویم: - همون همون دختره! حنانه خانومتون! یاسین چند ثانیه به من نگاه می‌کند و بعد می‌خندد، خنده‌اش آن‌قدر بی‌مقدمه است که چند لحظه من را بیشتر عصبانی می‌کند. از خنده یه سرفه میوفتد و می‌گوید: - تو فکر کردی اون... جمله اش ناتمام می‌ماند که می‌پرسم: - چی؟ - هیچی، نه... - نه، بگو ببینم. - راستش... - یاسین! او هنوز می‌خندد من اما از شدت شرمندگی و دلخوری، همزمان دارم می‌سوزم. - جواد همسرشه! با ابروهایی بالا رفته نگاهش می‌کنم و او برای تفهیم بیشتر می‌گوید: - یعنی اون مردی که کنارش بود، شوهرشه. چند ثانیه طول می‌کشد تا حرفش به مغزم برسد، بعد مثل کسی که تازه از خواب پریده باشد، خشکم می‌زند. - چی؟ با لبخندی که سعی دارد قورتش دهد می‌گوید: - آره. - یعنی زن و شوهرن؟ - بله. خیلی هم خوشبخت به نظر می‌رسن، ولی ظاهرا یکی تو این اتاق از بس با دقت نگاه می‌کرده متوجه این نکته‌ی ساده نشده. دهنم نیمه‌باز مانده است، برای اینکه اوضاع را نجات بدهم، سریع می‌گویم: - خب معلومه، از کجا باید می‌فهمیدم؟ چادر داشت، شال داشت، خیلی رسمی بود آدم فکر می‌کرد شاید همکارن. با چشمانی ریز می‌گوید: - همکارن؟! - آره! تو هم که انقدر باهاشون راحت حرف می‌زدی، منم فکر کردم. حرفم را قطع می‌کنم که می‌گوید: - فکر کردی چی؟ خود را به آن راه می‌زنم. - هیچی! یاسین دوباره می‌خندد، این‌بار بلندتر از قبل! - آوا، تو واقعا داری می‌گی چون من با یه خانم و آقا درباره‌ی وصل کردن کابل و گذاشتن میز حرف زدم، حسادت کردی؟ شانه‌ای بالا می‌اندازم: - من حسادت نکردم! سری تکان می‌دهد و می‌گوید: - نه، معلومه. فقط اومدی تو اتاق من و قیافه‌ات شبیه کسیه که تازه فهمیده دنیا علیه‌ش تبانی کرده روش شوهرش غیرتی شده! با حرص نگاهش میکنم و بالش روی تخت را در یک حرکت برمی‌دارم و به سمتش پرت می‌کنم. یاسین با خنده جاخالی می‌دهد و بالش به دیوار می‌خورد و با خنده می‌گوید: - خیلی بی‌ادبی. حق به جانب می‌گویم: - تازه داشتم ملایم رفتار می‌کردم. نفس عمیقی می‌کشم، اما هنوز گونه‌هایم داغ است، باورم نمی‌شود هنوز که روی یاسین حساس شده ام. از اینکه اشتباه کرده‌ام، از اینکه این‌قدر زود نتیجه گرفته‌ام، و از اینکه یاسین حالا داشت با چنان لذتی مسخره‌ام می‌کرد که انگار عیدش شده، بیشتر از همه خجالت می‌کشم. او که دید سکوت کرده‌ام، صدایش را کمی پایین آورد و با شیطنت گفت: - حالا که فهمیدی زن و شوهرن، هنوزم ازش دلگیری؟ من به زن کسی چشم ندارما! کمی صورتم درهم می‌رود و بی‌تفاوت می‌گویم: - نه. سری تکان می‌دهد. - خیلی خب. چون داشتم نگران می‌شدم مجبور شم برای این حسادت کوچولوی بی‌موردت یه نسخه‌ی روان‌درمانی بنویسم. با پوزخندی عمیق که سعی دارد آتش درونم را نمایش ندهد می‌گویم: - کوچولو؟! روی تخت می‌نشیند، فاصله اش با من کمتر است. 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

- آره دیگه. حسادتت از همون مدل‌های جمع‌وجوره، ولی خب اثرش سنگینه. با اخم نگاهش می‌کنم، اما این‌بار دیگر نتوانستم جلوی لبخندم را کامل بگیرم، یاسین هم متوجه شد و با همان لبخند همیشگی‌اش گفت: - دیدی؟ آخرش خودت لو رفتی. من زیر لب غر زدم: - خیلی اعصاب‌خوردکنی. با چشمانی ریز شده می‌گوید: - و تو خیلی زود نتیجه می‌گیری. شانه‌ای بالا می‌دهم برای این‌که تقصیر را از گردن خود بردارم مستقیم نسبت به او می‌گویم: - اصلاً مقصر تویی که این‌قدر عادی با همه رفتار می‌کنی. با خنده همه چیز را خودش گردن می‌گیرد و بیشتر حرص من را در می‌آورد. - آره، تقصیر من شد، فکر نمی‌کردم روی شوهر اجباریت حساسیت به خرج بدی. - خب هست دیگه! - چشم. از این به بعد وقتی مهمون زن اومد، باید برم با صدای بلند بگم:خانم محترم، لطفاً شایعه نشه، من فقط دارم کابل وصل می‌کنم. من متاهلم! با خنده‌ای ناخواسته، سرم را پایین می‌اندازم، لعنتی، واقعاً بلد است حرصم را دربیاورد و همزمان لبخند هم تحویلم بدهد. 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

امام فرمود: علی‌الاصول 𝗦𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲