اگه یه روز بهت خوراکی دادم، بهتره قدرشو بدونی چون اصلاً نمیدونی چقدر خودمو کنترل کردم که نخورمش.
چای ِ آن شب، بیآنکه کسی صدایش کند، از دل بخار آمد؛ معجزهای کوچک در فنجان، و من به بخار پناه بردم تا کسی اشکهایم را نبیند.
بویش که بلند شد، دستی نامرئی موهای بههمریختهٔ دلم را نوازش کرد؛ و میان تلخی و گرما، بغضی که ماهها در گلویم زندانی بود، شکست و روی گونههایم دوید.
و آن لحظه که همه چیز فرو ریخته بود، همین چای کنارم نشست و بیصدا گفت: گریه کن؛ من تا آخرِ این شب، تا آخرِ همهٔ شبها، هستم...
-نوشتههام