یه طوری خستم که همین‌جا وسط خیابون ممکنه بشینم و زار زار گریه کنم.

وسط خیابون یهو انگار همه چیز روی سرت آوار می‌شه و می‌زنی زیر گریه، کاش همه چیز تموم می‌شد.

طبیبا! داغهای سینه را صد بار مرهم نِه که دارم در تهِ هر داغ، صد داغِ دگر پنهان..

بچه ها من آمارم خیلی پایین اومده یه هل میدین بی زحمت؟ :)

زود تند سریع برید پیش کوثر خانوم.🙏🏻💞

دومین روز از شهریورماه‌. نه خوبِ خوب، نه بدِ بد.

عکس‌ها خوشگل و با کیفیت نیست امّا هر کدوم پشتش یه حس و حالی نهفته.

آموزشگاه که تموم شد، بعد از چند ساعت متوالی که مغزم فقط داشت گوش می‌کرد یا مشغول بود حس کردم چقدر خستم، کوله‌م روی دوش‌هام سنگینی می‌کرد، بین مردم قدم‌هام رو تندتر کردم، حس کردم واقعاً تنهام، ترسیده بودم، از جمعیت و مردم نه، از جهانی که توش دارم قدم می‌ذارم و هر روز بیشتر از قبل به دنیای بزرگسالی نزدیک می‌شم، از آینده ترسیده بودم، حتی شاید از خودم هم خسته بودم، انگار با تند دویدن‌ بین مردم می‌خواستم از یه چیزی فرار کنم: "خودم" نمی‌خواستم برم خونه، پس رفتم و نشستم توی پارک، روی یکی از نیمکت‌های آبی زیرِ نور مهتابیِ لامپ‌هایی که به گوشه‌ی پارک زده بودن، جلوی تاب و سرسره بودم، صدای بچه‌ها باعث می‌شد که خانمِ کناریِ من صدای ریز ریزِ گریه‌م رو نشنوه و از این بابت خوشحال بودم، یهو نگاهم کرد و گفت: خوبی؟ فکر کنم همین سوالِ کوچیک تلنگرِ بزرگی برای پاشیدنم‌ بود، صدای گریه‌م بلند شد ولی گفتم خوبم. آره خوبم خانمِ مهربون ممنونم که حواست بود بهم.