یه تیکه مداحیِ عشق حسین از آقای نریمانی هست که می‌گه: درست میای سرِ بزنگاه‌.. امام حسین‌و می‌گه بچه ها، راست می‌گه، همیشه سر بزنگاه وقتی دستت به هیچ جا بند نیست با تموم شرمندگی هات‌ بازم وقتی کارت‌ گیره درست میاد سر بزنگاه‌.. و دستِ رد به سینه‌ت نمی‌زنه، حالا نه فقط امام‌ حسین ها.. همه‌ی بچه های حضرت فاطمه همشون از دَم حواس‌شون هست، حتی وقتی با کوله باری از گناه می‌ری و سرت پایینه بازم دستات رو می‌گیرن. اهل بیت همیشه‌ هستن ماییم‌ که دور می‌شیم.. و نورِ وجودشون‌ رو تو زندگی‌ مون گم می‌کنیم. همینجوری دلی خواستم بگم‌ و اگر نه منم اهل سخنرانی نیستم‌ فقط .. دیدم که می‌گم. ((((:

جدیدا وقتی بیرون میرم عکس کمتر میگیرم و کیفیت زندگیم و تجربه هام بالاتر رفته واقعا.

پنجشبه‌ی عزیزم ببخشید که قدرِت رو ندونستم و الان دارم افسوس می‌خورم.

سلام یه‌ گوله‌ فشار هستم.

بخونیم.

بذارید رک و پوست کَنده و بی شیله پیله بگم هدف تون از زندگی چیه؟ چرا زندگی می‌کنید؟ بچه ها وقتی هدف اصلی رو پیدا می‌کنید یعنی اینکه خدا رو، همه راه ها باز می‌شه، انگار نور از همه در و دیوارِ وجودت می‌پاچه بیرون، بعد هم می‌ری سراغ هدف های این دنیا، به چی می‌خوای برسی؟ برای چی می‌خوای برسی؟ می‌خوای زنده بمونی که خدمت کنی به هم‌نوعت؟ وقتی هدف داری انگار نصف راه رو با یه قدم برداشتی، البته انتخاب هدف اون قدر ها هم راحت نیست باید یه کوله‌پشتی گُل‌گُلی برداری با یه ذره‌بین بری درونِ خودت بگردی ببینی چی میخوای دقیقا؟ و اون حسِ پیدا کردنِ هدف و قدم برداشتن براش و شوقِ رسیدن بهش هزاران بار تقدیم تو باااد‌. خب دیگه از منبر میام پایین، اهم.

کاش یه چایِ روضه مون بشه.

بی‌قرارم ای نگارم‌.. تو کجایی؟.. خبر ندارم..