محبوبم اگر به دیدن من می‌آیی، گل نرگس یادت نره، ممنون خداحافظ‌.

و باز تنگی نفس، و باز هم هوای تو! - شفیعی کدکنی

میمِ مالکیتِ پشتِ اسم.>>> (((:

[ لب‌خند‌ِ پهن ]

امروز تو حال و هوای خودم بودم، سختیِ امتحان و کلافگی‌ِ تو راه بودن، بعد یهو یه آقایی اومد و اینا رو داد دستم و خیلی یهویی گفت : آخرین دسته گل‌ه نمی‌خواین؟ من که مات و مبهوت مونده بودم و دیدم یه دسته گل نرگس دستمه و دارم می‌شینم تو ماشین. :))))))))))))))))))))

محبوبم تو نیومدی ولی گل نرگس رسید دستم. هه‌.

چی بگم از این کتاب که هرچی بگم کم گفتم. من سکوت میکنم، بذارید اشک هایی که رویِ صفحه‌صفحهٔ این کتابه بهتون بگه که چقدر دوست‌داشتنی بود.

بعضی وقتا، رفقایی که با مکتب و شیوه مرحوم آیت‌الله قاضی و اساتید و شاگردانشون آشنا می‌شن، ضمن اذعان به اینکه اصول و قواعد راه سلوک و عشق و عرفان به نظر خیلی منطقی و درست می‌رسه و بزرگانی مثل مقام معظم رهبری هم این راه رو تمام قد تأیید کردن، احساس می‌کنن که این مطالب روی منبر‌ها و کتب درسی و...خیلی کم گفته شده. اگر یک چیزی تا این حد می‌تونه زندکی رو تغییر بده، چرا اینقدر بهش بی‌مهری شده؟ این سوال جواب زیاد داره، طبیعی هم هست که راه خدا، اتوبان بی در و پیکر نیست؛ همیشه و همیشه جریان حق مظلومیت داشته، غربت داشته؛ اگر قرار بودن دین همونطوریکه هست به همه عرضه می‌شد که دیگه نمی‌گفتن امام زمان عج با دین جدید میان! اما این فرمایش امام هادی علیه‌السلام، انگار یک اتمام حجت پر از عشقه، وقتی می‌فرمایند: لو سَلَک النّاسُ وادِیا و شِعْبا لسَلَکتُ وادی رجُلٍ عَبَدَ اللّهَ وحْدَهُ خالِصا. «اگر مردمان هر یک به وادی و درّه ای روند، من در وادی آن مردی قدم می گذارم که خدای یگانه را مخلصانه عبادت می کند.» 📚میزان‌الحکمة، ج۳، ص۳۷۳. #تأملات @m_a_tavallaie

چَشم و ابرویی‌ مرا دیوانه کرد.

محشره، محشر.