ای کاش کربلاندیده نمیریم‌.

پدربزرگم ویروسی شد. مامانم بهش گفت: بابا ماسک بزن بچه ها سرما نخورن. پدربزرگم گفت: نگاهشون نمی‌کنم مریض نمی‌شن. پدرجان مگه از طریق چشم منتقل می‌شه آخه:))))) بامزه.

داشتم انشا می‌نوشتم، خاطره‌ی یک ماهِ پیش بود، یهو نوشتم فلان روز از سالِ هزار و چهارصد و دو، یه لحظه به خودم اومدم دیدم چی‌شد؟ چهارصد و دو؟ آره، من هنوز توی دو سالِ پیش گیر کردم، چون هزار و چهارصد و دو بهترین سالی بود که تجربه کردم.

تو نیمِ دیگرم که نه، تمامِ من تو بودی.

فکر کنم کم کم دارم تو اقیانوسِ سردرگمی غرق می‌شم.

*

بنگر که دل‌شکسته تر از ظرفِ چینی‌ ام .. .

کاش انسان واقعاً بر وزن نسيان خلق شده بود.

بحثِ اسم های عجیب و غریب شده بود. استاد گفت: - یه دانش آموز داشتم، اسمش بود مدادِ فلانی، اولین بار که اسمش رو پدرش گفت فکر کردم داره مسخره می‌کنه. یهو یکی از بچه ها از اونور گفت: یعنی جفت‌ش پاک کن می‌شه؟ همه از خنده پاشیدیم‌. قشنگ باید با کفگیر از ته کلاس جمع مون می‌کردن. #مکالمات // کلاس عربی

بچه که بودم همیشه از اینکه بریم بازار روز برای میوه و تره بار بدم میومد و سریع با انگشتم از بالا دماغم رو می‌گرفتم که بوی ماهیِ تازه و سبزی های خرد شده رو حس نکنم، امروز بعد از مدت ها با مامان رفتیم که یکم وسیله بگیریم برای خونه و عجیب بود که چقدر حس خوبی می‌داد بهم، حس طراوت و تازگی، دلم می‌خواست کلی میوه و سبزیجات تازه بگیرم، حتی تو ذهنم تصویرسازی می‌کردم که مثلا برای خونه‌ی خودم بیام خرید و چیزهایی که خودم دوست دارم رو بگیرم. از مامان پرسیدم: مامان من قبلا از اینجا متنفر بودم! الان چقدر حس خوبی می‌ده.. نشونه‌ی بزرگ شدنه؟ مامان خندید: آره.. پیر شدی دیگه.