از ریاضی متنفرم.

احساس میکنم این دنیا برام خیلی کوچیک شده، توی کوچه پس کوچه های شهر، توی خیابوناش توی دشت و دریاش جایی برای من نیست. حس میکنم دیگ اینجا سرزمین من نیست، فکر میکنم من برای این سیاره نیستم ! انگار تو این قسمت از زندگی جا نمیشم . دوست دارم ناپدید بشم. شاید بهتره برم ماه .. این همه غریبگی، آره من برای این دنیا نیستم.من میخام ناپدید بشم جوری که هیچوقت وجود نداشتم.

ما به کتاب‌هایی نیاز داریم که اثرشان بر ما مثلِ یک فاجعه باشد؛ کتاب‌هایی که عمیقاً متأثرمان کنند؛ مثل تأثیر مرگِ کسی که بیشتر از خودمان دوستش داشتیم؛ مثل تبعید شدن به جنگل‌هایی دور از همه؛ مثل خودکشی. کتاب باید همچون تیشه‌ای باشد برای شکستن دریای یخ‌زده‌ی درونمان . • نامه‌ی کافکا به اُسکار پولاک

بعضی وقت‌ها گمان می‌کردم که دیگر به او فکر نمی‌کنم، اما کافی بود لحظه‌ای در جایی بی‌سر و صدا تنها بمانم تا باز خیالش به سراغم بیاید . - کاش کسی جایی منتظرم باشد | آنا گاوالدا

نیاز دارم که اطرافیانم ساکت باشند. نیاز دارم که همهٔ موجودات در سکوت فرو روند تا غوغای وحشتناکِ درون قلب من هم بلکه پایان یابد .

مسئله اینه که هیچ خوب و بدی وجود نداره . هرکسی به تناسب قانون‌ های دنیای درونش لیستی از بد‌ها و لیستی از خوب‌ ها داره . اونی که از گناه لذت میبره فکر نمیکنه که اون یه گناهه ، بهش میگه لذت . این منم که اسمش رو گناه میذارم . بدِ دنیای من ، خوبِ دنیای اونه .

فکر میکنم کمتر اهمیت دادن، یا اصلا اهمیت ندادن به یک سری آدما و موضوعات باعث بشه تا بتونم خوشحال تر باشم یا حتی راحت تر زندگی کنم. وقتی آخرش فقط خودت آسیب میبینی بخاطر اهمیت دادن پس بهتره که‌ همه اون چیز هایی که آزارت میدادن رو رها کنی و برای مدتی هم که شده نسبت به یک سری چیزا بی اهمیت باشی و فقط بگذری ازشون. حتی اگر لازم باشه همه چیز رو برای مدتی از خودت دور کنی و فقط فاصله بگیری، مطمعنم اینطوری لطف بزرگی به خودمون میکنیم.

کسی چه میداند،شاید این جهان،جهنم دیگیری باشد.