یه جمله ای تو یادداشت هام خوندم ،اینکه: هرچیزی که مکتوب می کنی خدا همونو برات رقم می زنه .. یهو یاد این آیه قرآن ن والقلم و مایسطرون افتادم. خودم معجزه ش رو ۲۰ سال پیش دیدم اما الان یه چند وقتی هست که ناامید شده بودم و یادم رفته بود که انقدر نوشتم که بهم داده شد البته که باید حتما ذکر بشه اگر به صلاح ماست ... اگر چیزی که می‌خوایم بهمون داده نمیشه ،شاید باید فعلا چشمهامون رو در مقابل معجزه های کوچیک زندگیمون باز کنیم و ببینیمشون تا معجزه های بزرگ اتفاق بیفته .چون ما ظرفیت معجزات بزرگ رو نداریم اگه خدا یهویی بهمون بده.

سال‌ها فکر می‌کردم آرامش یعنی همه‌چیز درست پیش برود.... وقتی فهمیدم قرار نیست همه‌چیز درست شود، ولی من می‌توانم با خودم مهربان‌تر باشم،از همان‌جا درمان واقعی شروع شد...

صادقانه ترین تعریفی که از سوپ شنیدم از دوستی بود که اصلا سوپ دوست نمی داشت 😁 گفت حس می کنم خانوم ها پسماند غذاهای روز گذشته شون رو با مقداری آب مخلوط می کنند و میشه سوپ نتونستم باهاش مقابله کنم چون نه همیشه،اما گاهی این یک حقیقت محضه😶‍🌫😂

یادآوری امروزت: میگفت: ”روزهایی هست که بلند شدن خودش یه پیروزیه“. درست می‌گفت...

بین مراحل سفالگری ،مرحله پرداختش بهم آرامش بیشتری میده انگاری دارم خودم رو پرداخت می کنم دارم خودم رو می تراشم فکرم رو دلمشغولی هام رو اضطرابهام رو نواقصام رو آخرش که خوب صاف و صوف میشه به وجد میام ذوق می کنم کاش ما آدمها هم اینقدر منعطف بودیم منعطف اما نه اینقدر شکننده ...❤️‍🩹

لیان من! کاش دستم به تو می رسید آن وقت ، تو را در پستوی خانه نهان می کردم همچون نور ... همچون شوق... همچون عشق ...❤️