_می دانم ک میگذرد و تمام میشود...
اما نمیدانم ک در پس این گذر ،از من چه خواهد ماند ....
طُهرِنَقش🎨🌱
پ.ن : جلسه اول
شبیه بردن سنگ زغال به معدن زغال سنگ شده
باید چرخه رنگ رو انجام بدیم ولی روی پارچه و از هرچیزی ک فکرش رو بکنید سخت تره
کاغذ واقعا خیلی راحته اگر اشتباه کنید بعد از خشک شدن رنک میتونید لایه بعدی رو بیاید اما اینجا اگر خراب کنید هیچ راهی نیست جز آتیش زدن خودتون و پارچه >😀😭😂
و باید تمرین رو ببینید[ میگرخید ....
همین چرخه رنگ و ساختن رنگ ها با رنگ های عادی فرق میکنه
آخرین چرخه رنگی ک ساخته ام برای دوسال پیش بود :///
حسم شبیه بچه های مهدکودکه ک تازه بهشون گواش دادن
://
آی دونیا ....
شب های ژوژمان تکرار میشه باز >>>>
اما اما .... رسیدن به اون هدف به اون رویا قشنگ همیشه سخت هست تلاش و پشت کار میخواد ...
هیچ کس از بدرو تولد یه آدم همه چی تموم به دنیا نیومده ...
_میتوانی برای دلتنگیت مقداری بگوییی؟!
مگر دلتنگی میتواند مقدار داشته باشد
برای عشق چه کسی مقدار دلتنگی تایین میکند؟!
اما یه چیز را مطمئن هستم ک قطعه قطعه وجودم برای کربلا دلتنگ است
و میخواهم حتی نسیم داغ گداخته به عشق و سوز آن مسیر به صورتم بخورد ....
میخواهم فقط حتی هوای آنجا را استشمام کنم..
من دچارم به آن لحظه ک چشم هایم برای دیدن گنبد یار از دور تار میشود>
نمیدانم چقدر دیگه از این مقدار کافی است تا از دلتنگی بمیرم ... :)
🔹به خاطر داشته باشید که شما آهنربایید و همه چیز را به خود جذب میکنید. وقتی دقیقاً بدانید که چه میخواهید و چه خواسته ای دارید، تبدیل به آهنربایی می شوید تا آن را به سمت خود بکشید.
آنچه میخواهید هم متقابلاً مجذوب شما میشود.
📕 قدرت
👤 راندا_برن
قدیم ترها گمان می کردم
خوشبختی یعنی
دور از درد و رنج بودن!
امروز اما فهمیده ام
خوشبخت همان آدمیست
که درد و رنج را تجربه کرده یا می کند
و از فرصت های کوچک
برای آرامش روحش استفاده می کند!
خوشبخت آدمیست که
هیچ چیز مانع خوب ماندنش نمی شود
حتی اگر درد از همانجا جوانه بزند و رشد کند!
خلاصه اش را بگویم
خوشبخت آدمیست که
دنیا به کامش است
با تمامِ ناکامی ها!🌿
عادل_دانتیسم
🔹انسان هرگز نمیتواند از رویاهای خود دست بکشد.
رویا خوراک روح است.
همانطور که غذا خوراک تن است.
در زندگی بارها رویاهامان را فرو ریخته،
و تمناهامان را ناکام می بینیم،
اما باید به دیدن رویا بپردازیم.
اگر نه، روحمان میمیرد...🪽
✍️پائولو_کوئلیو...
🔹یه روز مولانا از شمس میپرسه که
« این اندوه عمیق بلاخره کِی تموم میشه؟ »
شمس هم میگه که « اندوه تمام نمیشود ، تو آنقدر وسیع میشوی که اندوه در تو گم میشود » ...
پ.ن: گم شده ام در میان تمام اندوه هایم