امروز اشک هام رو بهت نگفتم. اونهارو همراه بارون لا به لای سبزهزارها پنهان کردم. اونهارو پشت ستارههایی که برام کشیدی پنهان کردم.

شب آرام و محتاط ز میانِ شاخه‌ها می‌گذرد، و حال مهتاب خسته، چو آینه ای ترک‌ خورده، بر بام خانه می‌ریزد. من اما ، میان سایه و سکوتی خفته، دفتر را می‌گشایم؛ برگ‌های رنگ و رو رفته هنوز بوی باران اندوه را دارند و جوهر نمناک، چو خون خموشی، در رگِ واژه‌ها روان است. حالیا، ز دشت‌ها و رودها و کوه‌ها، ناله‌ای دور می‌رسد؛ به گونهای، صوت سرد و جانسوز باد است، یا که فریاد دلی که در میان زمان جا مانده. دست‌هایم، خطوط نامنظم سطح دستهایم، بر سطرها می‌لغزند و هر واژه، چو برگ زردی، بر سینهی خاکِ اندوه فرو می‌افتد. میگویم، دیگر نیازی به نوشتن نیست، که سکوت، خودش می‌نویسد. می‌نویسد بر در و پهنهی تاریکی، با نوری که از عمقِ هیچ می‌تابد. آه میکشم، آه سهمگین ز سینهی جان بلند میشود، آه میکشم چون، این شب‌ها چه بلندند و دور. میبینم، هر دقیقه ریشه در استخوانِ زمین دارد و نمی‌گذرد. میبینم، زمان استادهاست، و قدمهایم بر سینهی تار و به سطوح آمدهی زمین تنیده است. نمیگذرد. حالیا، این کنارها، تنها صدای قطرات باران است که می‌آید، می‌ریزد و می‌رود. همچو که دل من می‌ریزد و می‌رود. «طعمهماهی.»

برای قهرمان شدن، برای بوییدن پرتقال های توی طاقچه، برای بوسیدن گونهی اناری مادرجون، شبت بخیر.

آب برگشت، اما ماهی دیگه مُرده بود

این پیام رو فوروارد کنید 𓐄 📼 𝗍𝖺𝗀𝗌 , 𝟤𝟤𝟦𝟧 / 𝟪𝟤𝟢 لونیکا به شما یک لیریک اهنگ میده. اسکات برای شما یک کاراکتر درست میکنه.