اسمم منیژه بود 🫠 من  دختر یکی از بزرگ‌ترین فرماندهان ارتش ایران بودم 🫡🤴 دختری که همه چیز داشت… لباس‌هام از اروپا میومد، انگشترهام از طلا و زمرد ساخته شده بود و هرچیزی که می‌خواستم، قبل از اینکه حتی به زبون بیارمش برام آماده بود… همه فکر می‌کردن زندگی من بی‌نقصه. اما هیچ‌کس نمی‌دونست پشت اون لبخندها چقدر تنهایی پنهان شده بود… تا روزی که با اون آشنا شدم… مردی که از من هفده سال بزرگ‌تر بود…

مردی که به چهار زبان حرف می‌زد، سال‌ها در اروپا زندگی کرده بود و هرجا می‌رفت همه محو جذابیتش می‌شدن… هر روز برام گل می‌فرستاد؛ ساعت‌ها پشت تلفن باهام حرف می‌زد. و جوری نگاهم می‌کرد که انگار تنها زن دنیا هستم… و من؟ من عاشقش شدم. اونقدر عاشق که هشدارهای مادرم رو نشنیدم. اونقدر عاشق که فراموش کردم بعضی آدم‌ها وقتی بیش از حد دوستت دارن، کم‌کم می‌خوان صاحبِ تو بشن…

مادرم معتقد بود مردی که قبلا ۳ بار طلاق گرفته، امکان نداره برای بار چهارم بتونه دختری رو خوشبخت کنه… اما من گوشم به این حرف‌ها بدهکار نبود! به هر سختی ای بود مادرم رو قانع کردیم و قرار بود خونه‌ای بخریم تا زندگی مشترکمون رو شروع کنیم اما نمی‌دونستم که پایان خوشی در انتظارمون نیست!! درست چند روز قبل از شروع زندگی مشترکمون، همه چیز تغییر کرد… یک شب سوار ماشینش شدم… و سه روز بعد در بیمارستان مُردم !!

حالا بیشتر از پنجاه سال از مرگ من گذشته… اما هنوز هم مردم درباره‌ی اون شب حرف می‌زنن. هنوز هم درباره‌ی این سؤال بحث می‌کنن که: منیژه چه بلایی سرش اومد؟ چرا این عشق به مرگ رسید؟ و چرا من، قربانی مردی شدم که عاشقم بود !! وقتی عاشقش شدم، نمیدونستم در آخر این ماجرا یک جنازه باقی می‌مونه و یک پرونده‌ی قتل حل نشده 🫣 ۵۰ سال از اون شب گذشت… یکی از ما در نهایت مرد و هرگز مشخص نشد که اون یکی قاتل هست یا نه 🤫 حالا نوبت توئه که بعد از پنجاه سال پرونده ما رو بخونی و سر از حقیقت ماجرا در بیاری . . .

_