امروزازدردوسط‌متروگریه‌کردم. خودموجمع‌وجورکردم‌، اومدم‌بیرون‌و دوباره‌کنار‌خیابون‌بدون‌اینکه‌حتی‌ صورتم‌رو‌بپوشونم‌، گریستم. بدون‌ترس‌از‌نگاه‌آدمها، بدون‌ترس‌ از‌قضاوت‌هاشون‌‌. این‌نرگس‌رو‌نمیشناسم‌دیگه، واقعا‌نمیشناسمش.

عاریه‌یِ‌تن‌، داره‌جلوه‌ی‌جدیدی‌ازخودش رو‌نشونم‌میده‌و‌از‌توانم‌خارجه!

اوه، ممنونم‌ازت‌عزیزِ‌دلم🤍✨

آقایِ‌ابو‌فاضل. دیگه‌نمی‌تونم‌تظاهرکنم‌به‌خوب‌بودن. حتی‌نمیتونم‌‌برای‌حفظ‌ظاهر‌لبخند‌بزنم. زندگیم‌‌تیکه‌تیکه‌‌شده، ومن‌نمیدونم‌کجا‌باید‌دنبال‌تیکه‌هاش‌بگردم. گره‌ای‌که‌زده‌بودمم‌باز‌شده، رسیدم‌به‌ته‌خط. انگار‌وسط‌‌یه‌قمار‌همه‌چیزم‌روباختم، خودم‌رو‌باختم، وجودم‌رو‌باختم‌ و‌ بازنده‌ای‌بیش‌نیستم‌. استیصال‌تمام‌وجودمو‌پر‌کرده، وحالامن یه‌آدم‌مستأصلِ‌‌تنهام. تنها‌‌‌نه‌درواژه، تنها‌به‌معنایِ‌‌واقعی. کلمات‌برای‌بیان‌حالم‌حقیرن، کوچیکن، عاجزن‌وناتوان. رسیدم‌به‌لحظه‌ی‌انقطاع، منقطع‌شدم. اینبار‌ازت‌نمیخوام‌درستش‌کنی، نمیخوام راست‌و‌ریستش‌کنی، نمیخوام‌توانشو‌ بهم‌بدی، هیچی‌ازت‌نمیخوام‌جز‌یه‌چیز. کفیل، شمارو‌به‌لحظه‌یِ‌اضطرار‌حسین‌(ع) تو‌علقمه‌بالایِ‌سرت، فقط‌تمومش‌کن، یکاری‌کن‌عذاب‌نکشم. من‌دیگه‌جونی‌برام‌نمونده‌عمو‌عباس.