روز‌شماری‌میکنم‌برای‌شب‌نهم‌. شب‌‌آقایِ‌ابوفاضل، شب‌قمر، شب‌عباس، شب‌علمدار‌. بی‌صبرانه‌منتظرم‌تاآن‌شب‌از‌ته‌دل‌ فریاد‌بزنم‌ [ ای‌اهل‌حرم‌میر‌و‌علمدار‌نیامد‌ سقای‌حسین‌سید‌و‌سالار‌نیامد‌ ] آقایِ‌ابا‌عبدالله‌، راستش‌را‌بخواهید‌ علمدار‌ِ‌ماهم‌مانند‌علمدارِ‌شما‌نیامد. در‌روز‌نهمی‌رفت‌و‌دیگر‌‌هیچوقت‌ برنگشت‌. ماهم‌داغِ‌علمدار‌دیده‌ایم، ماهم‌‌علقمه‌ دیده‌ایم، ماهم‌گودال‌دیده‌ایم‌‌، راستش‌ را‌بخواهید‌ماهم‌کربلا‌و‌عاشورا‌دیده‌ایم‌.

کاش‌میتونستم‌برای‌لبنان‌کاری‌کنم.

وقتی‌از‌قتل‌عام‌و‌جنایت‌های‌لبنان‌چیزی‌ نمیگید‌و‌سکوت‌کردید، پس‌چطور‌ روتون‌میشه‌شب‌ها‌در‌هیئت‌ابا‌عبدالله‌ عزاداری‌کنید؟

پسرِشیر‌به‌تاراج‌سپاه‌‌آمده‌است‌ قرص‌ماه‌آمده‌است‌. با‌نیابت‌زِ‌حسن‌یاری‌ِ‌شاه‌آمده‌است قرص‌ماه‌آمده‌است‌.

باوضعِ‌جسمش‌معنیِ‌اسمش‌عوض‌شد قسمت‌کننده‌، شدخودش‌قسمت‌به‌قسمت.

این‌صوت‌جزو‌[ نور‌چشمی‌ ]ـهایِ‌ماست‌. لطفا‌عزیز‌و‌محترم‌بداریدش*

این‌سخنان‌ِابا‌عبدالله‌است‌، هنگامی‌که‌ علی‌ِ‌شش‌ماهه‌را‌‌در‌مقابل‌لشکر‌و‌بر‌ روی‌دستانش‌گرفته‌بود : [ رحم‌کنید، منت‌بگذارید، به‌این‌کودک‌ رحم‌کنید. ببینیدچگونه‌لبان‌خشکش‌‌را‌به‌هم‌ می‌زند. منت‌بگذارید، منت‌بگذارید، منت‌بگذارید. فقط‌یک‌جرعه، فقط‌کمی‌آب‌برای‌‌این‌ طفل‌‌، حتی‌چند‌قطره‌هم‌برایِ‌او‌کفایت‌میکند‌. ] حرف‌های‌حسین‌تمام‌نشده‌بود، که‌حرمله‌ پاسخش‌رادرکمان‌گذاشت. من‌که‌نمی‌دانم، تاریخ‌نویسان‌‌و‌راویان‌ اینگونه‌می‌گویند. خدا‌به‌مادرش‌صبر‌دهد.

آف‌چه‌سایدی‌آخه‌، آقای‌داور.

ترابی‌برادر‌چه‌قدم‌مبارکی‌داری‌تو‌ بنازم🤌🏻.

هرچی‌سطلیه‌رو‌جلویِ‌بیرانوند‌قربونی‌ کنید‌‌لطفا.‌ واقعا‌ارتشِ‌یک‌نفره‌بودی‌آقا‌بیرو، دمت‌گرم.

این‌مساوی‌حکم‌بُرد‌‌رو‌داره‌واسم، حقیقتا‌ با‌بُرد‌برام‌فرقی‌نداره.