از‌لحاظِ‌‌نمایشگاه‌کتابُ‌ ؛ حسِ‌مطلوبِ‌ مطلوب‌ش‌(((((:*

جمله‌یِ‌دوسِت‌دارمُ‌ ؛ از‌عزیزانتون ‌دریغ‌نکنید‌ آدما‌ ، گاهی‌انقدر‌خسته‌میشن‌که‌نیاز‌دارن‌‌ باور‌کنن‌،یکی‌هست‌ ؛ که‌دوسشون‌داره‌ آدما‌گاهی‌انقدر‌کم‌میارن‌ ، که‌دلشون ‌میخواد‌‌یکی‌بهشون‌بگه‌که‌هنوز‌تنها‌نیستن‌ُ‌ بخاطر‌اون‌یه‌نفرم‌که‌شده‌ ؛ ادامه‌بدن‌ به‌آدمایِ‌اطرافتون‌ ، بگین‌که‌چقدر‌ دوسشون‌دارین‌ .. شاید‌‌این‌کار‌خیلی‌ ساده‌به‌نظر‌برسه‌ ؛ اما‌ممکنه‌اون‌فردُ‌مصمم‌ کنه‌برایِ‌ادامه‌دادن .

آدمایِ‌تنها‌ ، خیلی‌عجیبن‌ ..‌ تنهایی‌میخندن‌ ؛ تنهایی‌گریه‌میکنن‌ تنهایی‌بغل‌میکنن‌خودشونُ‌ ؛ تنهایی‌میخوابن‌ ، تنهایی‌‌‌زندگی‌میکنن‌ تنهایی‌میرن‌کافه‌ ؛ تنهایی‌‌‌رویِ‌جدولایِ‌ ولیعصر‌راه‌میرن ، تنهایی‌‌زیر‌بارون ‌قدم‌میزنن‌ ؛ تنهایی‌عکس‌میگیرن تنهایی‌کتاب‌میخونن‌ ، تنهایی‌آهنگ ‌گوش‌میدن ؛ ‌‌تنهایی‌نفس‌میکشن‌ .. اره‌ ، آدمایِ‌تنها‌خیلی‌مظلومن‌‌ ؛ خیلی(:*

آدمایِ‌تنها‌ ، حتی‌گاهی‌خودشون‌با‌ خودشون‌‌‌حرف‌میزنن و‌شبا‌ ؛ از‌فرطِ‌تنهایی‌بالشتُ‌بغل‌میکننُ‌ روزا‌ ؛ وسطِ‌هیاهو ، ‌و‌شلوغیِ‌شهر‌ بازم‌تنهان*

اگه‌میبینید‌‌ ؛ نمیتونم‌حرف‌بزنم‌ یا‌سین‌نمیزنم‌ ، یا‌به‌هر‌دلیلی‌جواب‌پیام‌یا‌ زنگاتونُ‌نمیدم‌ ؛ باید‌بگم‌که‌ ..‌ شارژِ‌اجتماعی‌بودنم‌تموم‌شده‌*

گریه‌خوبه‌ ؛ غبارِ‌غمُ‌میشوره‌میبره‌ اما‌‌ ، دارم‌خیلی‌زیاده‌روی‌میکنم‌ .

به گرد پامم برسی، تو رد پام گیر میکنی.

امروز پشت یه وانتی خوندمش.

امروز‌ ، فردایی‌ست‌ ؛ که‌دیروز ‌‌نگرانش‌بودیم‌ .

- (((((((:*